Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι εκδρομές

Οι εκδρομές
δεν θα κρατήσουνε πολύ
έρχονται
φεύγουνε
καμία διαφορά
χθες
έγινα άμμος
και κύλησα στο κύμα
ήσυχα διαλύθηκα
μέσα του
και δεν ήξερα'
αν ήταν άλλος εκεί κανείς
για λίγο
ξέχασα ποιος και πού
αλλά αυτά
δεν κρατάνε
σύντομα
σαν επιστροφή
από ταξίδι στο χρόνο
ξανά θα κυλάμε
μαζί με τα πλήθη
που είμαστε εμείς
εγώ κι εσύ
ένα με τον κόσμο
μέχρι να βάλω πάλι
μία τάξη
πάνω σου
και δίπλα σου
όλα θα μου είναι
τόσο συγκεχυμένα
αδύνατον
να τα διαχειριστώ
μισόν αιώνα
επιστρέφω
από τις εκδρομές
με την ίδια θλιμμένη νότα
κολλημένη
στη μνήμη

θα ακολουθήσουν μερικές live εκτελέσεις από αγαπημένες μπάντες των 80's.  Ένα live που γαμάει, με ένα τρίο που, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει ξαναβγεί αντίστοιχό του, θ' ακολουθήσει λίαν προσεχώς... 
μ  







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά