Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

stay

stay
χωρίς φωνή
χωρίς μέτρο
μες τη δίνη
της ορμής
που γυροφέρνει
σαν το νερό
φιδογυρίζοντας
στη γούρνα
η βαρύτητα αυτή
που όλα τα διαλύει
smashing our souls
θα ξυπνήσουμε αλλιώς
αλλά
θα είναι πια φευγάτα τα Σάββατα σάβανα
και δεν αντέχω πια
ούτε ποτά
ούτε ως αργά
τα χρόνια που στοιβάζουμε
πέφτουν επάνω μας
σαν βαριά σκεπάσματα
stay
ίσως πετάξουμε
ίσως όχι  και μακριά
ίσως ν' αγαπήσουμε πιο πολύ
το χώμα κάτω απ' τη φτέρνα
έχω τις γόβες σου
τις βάζω τη μία
δίπλα στην άλλη
μυρίζω το δέρμα
παγιδεύομαι στην αφή
των ζωντανών πραγμάτων
γύρω μου
είναι μια τόσο μεγάλη συνάθροιση
και δεν υπάρχει το μόνος
συντροφιά με όλα αυτά
ένας ποταμός αισθήσεων
τι πάει να πει με τη μνήμη
τι πάει να πει αλλιώς
θες δεν θες
μένεις
εδώ



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα