ανασκαφές

 μήτε ανάπαυση'
μήτε λυτρωμός
θέλει να ξεχυθεί
από μέσα μου
σαν πιεσμένη λάβα
εξορύσσω σκάβοντας διαρκώς
πνίγομαι μέσα
στα ίδια μου τα εμέσματα
πού είναι τα φύλλα
τα πέταλα
πόσο γρήγορα πέταξε μακριά
το χελιδόνι
ή ακόμα δεν ήρθε
θα ΄πρεπε
να έχω λίγη από
τη θέρμη του κορμιού σου
με φέρνεις στον κόσμο
χωρίς καμία ντροπή
κι ενδοιασμό
τι πιο φυσικό
απ' το να σ' αγαπώ
κι όλο το κορμί
να καταφάσκει
τι πιο σωστό
απ' την πληρότη
[οπου μου φτάνεις
με αίσθηση που σβήνει
το χρόνο
τα λεπτά
καταλύεται
στην αιωνιότητα
των εραστών
τι πιο σωστό
τι πιο ωραίο
τι πιο δύσκολο
 έρχεται φεύγει
σαν φάσμα περνά
κι έπειτα γεμίζεις το ποτήρι
και το γεμίζεις εσένα
μα
πώς πέρασαν μέρες
κι άλλες μέρες
πώς να τιθασευτεί
αυτό το ανοικονόμητο
που κουβαλώ
από γεννησιμιού
ευχή και κατάρα
ν' ανακυκλώνεται
το ίδιο το πάθος
που πέφτει βαρύ πάνω σου
και η αγάπη
μας συνθλίβει χαρωπά
σπαρταρώντας
στα ίδια μονοπάτια
περνώντας ξανά
με άλλη περπατησιά
με βήμα ξέφρενο
ή φοβισμένο
ορυκτό που σχηματίζεται
σταθερά εδώ μέσα
περιμένοντας να έρθει ο καιρός
των ανασκαφών

ένας από τους αγαπημένους soul καλλιτέχνες όλων των εποχών...