εν εξάρσει

τα διαπιστευτήριά μου
στο γοβάκι σου
στην καμπύλη του πέλματος
στη μπαρέτα
που αγκαλιάζει σφιχτά
κάμψη θεϊκή
λίκνισμα αβέβαιο
σε ισορροπία
είσαι γυναίκα
δεν θα μπορούσε τίποτε άλλο
με τόση πιστότητα
χωρίς να γίνεται
γελοία καρικατούρα
το έρεβος πάθος
πάλι με καταπίνει
καταποντίζοντάς με
θεληματικά
κάμπτομαι
και φιλώ
ένα ένα
τ' ακροδάχτυλα
ραίνοντας
ευλογώντας
εν σπέρματι
αναστατώνοντας
το μεσημέρι
τις νεκρές ώρες
γυρεύοντας τους απόηχους
αναστεναγμούς
όλα αυτά
ακριβά προσφέροντάς μου
εν αγνοία σου
και πλήρει εξάρσει