Ηξερες

ήξερες πως θα γυρίσεις
ήξερες
πως θα 'ρθει βαριά η ώρα
της επιστροφής
με τα λευκά κρίνα
των αποσιωπημένων αποχαιρετισμών
με τον αχνό
της ανάσας στη σκοτεινή αυλή
ήξερες για τα κρίνα
που ντύθηκαν
τ' αποφόρια της πρωινής γιορτής
και το μεσημέρι
έστεκε στο δρόμο
με την άρνηση του ακούσιου αναχωρητή
με μια γραμμή
στην άκρη των χειλιών
που πάσχιζε
να ξακρίσει ένα χαμόγελο
ήξερες πως
ο ακίνητος χρόνος
θα νικούσε στο τέλος
κάθε μάταιη αντίσταση
παραλληλόγραμμες ζωές
κι η φρίκη του να βλέπεις
πως η γραμμή τελειώνει
κι άλλο ταξίδι πια δεν έχει
παρά μόνο το αντίστροφο
του γυρισμού
ή του αποχωρισμού
και τούτοι
που περιστοιχίζουνε
πόσο μάταιοι
επαναλαμβανόμενοι
αν δεν μπορείς
μαζί μου να κλειστείς
σ' ένα δωμάτιο
που θα ΄χω ζεστάνει
από τα πριν
εκούσια
ν 'αρνηθείς
το παράλογο που εγκυμονεί
εκεί έξω
πώς λες ν' αντέχεται αλλιώς
αυτή η καταβύθιση
στου κάθε Νοέμβρη
τη γρήγορη νυχτωσιά...