Ex Post

τώρα πρέπει να μετράς τα βήματα να προσέχεις την ενέργεια μετά από τόση σπατάλη τόση απερισκεψία οι ώρες έρχονται και δένουν φέρνουν όσα δεν φαντάζεσαι όλα από καιρό συνταιριάζονται στου μαύρου ωκεανού το αλώνι δουλεύει το σφυρί πυρώνει το σίδερο κρυώνει η πέτρα στα έγκατα δουλεύεται το πικρό πιοτό της λησμονιάς ω πόση σπατάλη βλέμματος πόσο αλόγιστα σκορπίζονται λόγια λόγια λόγια αλλά να προβαίνει κάποτε μπροστά η διάβαση κι όλα πια κρίνονται στο βήμα το ανεπαίσθητο στον χρονισμό ένα μικρό βήμα ξυστά στην άβυσσο

Η διαχείριση είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια χρειάζεται νου και σθένος στέρεα πράξη υπολογισμό πρόσθεση αφαίρεση απολογισμό α, εδώ είναι που τα χαλάμε γιατί απολογιστικά; γιατί μετρημένα ένα ένα; πόσο αδυσώπητος κριτής η αριθμητική γι' αυτό τη μίσησα νωρίς πάρε και δώσε ανοησίες θα σου πω εγώ πώς γίνεται ο καθένας έχει στο χέρι μια κιμωλία αυτές που δεν υπάρχουν πια παρά ως ανάμνηση κι υποχρεούται να τραβά πίσω του μια γραμμή ίσια τεθλασμένη διακεκομμένη καμμία σημασία μέχρι να φτάσει η κιμωλία ένας τόσος δα κόκκος που ίσα κρατιέται  με δυο δάχτυλα και δεν έχει πια να γράψεις κι η γραμμή σβήνεται ηρωικά διαλύεται στον ήλιο τον αέρα τη βροχή εις τους αιώνας των αιώνων  

εγώ δεν είμαι κανενός κανείς δεν θα με μνημονεύει ίσως μονάχα από τύχη κάποια ψυχή να μ' ερμηνεύει που μάταια και δίχως πώς τα ανεξήγητα ερέβη ίσως καμιά φορά διαβεί με απορία για ό,τι συνέβη για δες κατάντια εκεί ολκής ν' αναζητά βουλές κι ευθύνες λες και δεν ήτανε θαρρείς της άμμου σκόρπιες όλα θίνες  εγώ καλά το ξέρω αυτό  βάλτο και συ μαθές στο νου σου σαν ξεκινήσεις για αλλού κάνεις κουμάντο του εαυτού σου εκεί δεν έχει πώς και τι δεν έχει ρίμες και ριμάδια έχει μονάχα σιγαλιά σε παραλία με πετράδια βάρκες σπασμένες και σκουριά σελήνη που είναι πια στη χάση απάνεμη μικρή στεριά που ηύρε η καρδιά μου να ησυχάσει

Θέλεις λοιπόν να ξέρεις; Θέλεις στ' αλήθεια να ξέρεις;  Να σήμερα σηκώθηκα με την επιθυμία  να ρυπάνω τις πρασιές των πλουσίων με τα άσπρα γαμημένα Tesla τους τις άσπρες φόρμες τους τα άσπρα χαμόγελα τις άσπρες ήσυχες συνειδήσεις αφού έχουν πετάξει τα σκατά τους στις αυλές μας αυτά λοιπόν τα χέζω όλα τα χέζω που θα λεγε κι ο κύριος Ντίνος όχι ότι έχει και σημασία αλλά να έτσι λίγο να ξαλαφρώσω να ξεφύγω  από το λάθος τον λάθος υπολογισμό τη λάθος μέθοδο το λάθος αποτέλεσμα την κακή βαθμολογία όλα επιστρέφονται κι εγώ λοιπόν σας επιστρέφω το ρυπαρό μου μέσα την ανορθογραφία μου τ άντερά μου γυρίζοντας το μέσα έξω γρυλίζοντας σαν γουρούνι γουρούνια και πάλι καλά και πάλι καλά να λέμε τι άλλο βλέπω; το καλό δεν το βλέπω το καλό εξαφανίζεται το καλό συνθλίβεται κάτω από  τόνους  μεγατόνους γιγατόνους  τερατόνους πώς έτσι, πώς αλλιώς, πώς αλλιώτικα τι να λέμε τι να λέμε τώρα φινίρε φινίτο επόμενος γύρος επόμενη σκηνή επόμενος κόσμος δεν μπόρεσα δεν χώρεσα προσπά...

ταξίδευαν μέσα από αντηχήσεις σπασμένων γυαλιών επιφάνειες που χάσκουν αποδομημένες υλικά σε αποσύνθεση παράθυρα κούφια σαν άδεια μνήματα σαν μάρμαρα άτακτα εριμμένα στο αδυσώπητο φως αυτά τα βαγόνια επιμένουν να στέκουν παράμερα κουρασμένα τα προσπερνάμε ανύποπτοι ανίδεοι για το σθένος της φθοράς την ένταση της ακινησίας την αγωνία ώρα την ώρα θα είμαι εδώ θα παραμένω εσύ επίμονα θα περνάς θ' ανοιγοκλείνεις τα μάτια και θα θυμάσαι άλλα μέρη εφηβικές φωνές και παιγνίδια  ερωτικές αγωνίες άλλες μέρες θα θυμάσαι και θα ζεις εδώ κι εκεί σ ένα μετέωρο ίσως να λες κάτι είναι κι αυτό νέοι κι ανύποπτοι  ταξίδευαν ας μη χαράξει πες μου θυμάσαι τις προσευχές που λέγαμε μικροί στο εικονοστάσι με τη μάνα πες μου θυμάσαι τη σιωπηλή αγάπη την αγάπη που αρνείται που κρύβεται που αρκείται  στο μην στο λίγο στο κρυφό καμάρι νέοι κι αγέραστοι ταξίδευαν    

έχω στη διάθεσή μου μια ελάχιστη θέση στο ενδιάμεσο κινούμενος κίνδυνος μια ακροβασία γνώμη μου η αβεβαιότητα πίσω αφήνοντας τριμμένες προτάσεις ευλαβικά σκορπισμένες αναπολήσεις τι ήταν  τι υπήρξε δεν ήξερες να πεις τώρα κοιτάζεις πέρα στον τεθλασμένο ορίζοντα και μια θολή γραμμή\ φαίνεται να διατρέχει όλα πέρα ως πέρα αν σε γνωρίσω θα το καταλάβεις μέσα από νεύματα κι ανεπαίσθητα ακούσια κινήματα της σάρκας πόσο μας προδίνει αυτή η ονειροπόληση που λέμε ζωή η κάθε παράλειψη το κάθε λάθος η κάθε υστέρηση δεν θα είχα τίποτα αν τα είχα όλα ό,τι χάνουμε η πιο στέρεη επιβεβαίωση του μετέωρου πετάγματος πάλι σήμερα κάτι ψυχές μετοίκησαν που δεν τις αναγνωρίζεις κάποιοι ξεχάστηκαν γιατί έζησαν άγνωστοι άλλοι γυρίζουν πίσω  στη γνωστή θέση στην πολυθρόνα τα πράγματα διαιωνίζουν το σχήμα που παίρνει η απουσία αν απλώσω στον ύπνο το χέρι μου μη μου το αποστρέψεις είναι που θα ζητώ να με κρατήσεις μην κρημνιστώ στις άλογες μνήμες  των άλλων που ολοένα  χωρίς να θέλω αφομοιώνω...

I ve got no skills I ve got you I ve got no idea I ve got no ideals το παιδί δεν έμεινε παιδί το παιδί παίζει κρυφά με γέννησες  με απαρνήθηκες φόρεσα τα καλά μου ρούχα τα νέα μου παπούτσια ψήλωσα μέχρι την κόγχη της μοναξιάς έπειτα απαλλάχθηκα σε μια παραλία το παιδί ξέχασε το παιδί ξέρει δεν ξέρω περνάνε όλα μπροστά μου δεν αποτυπώνεται τίποτα έγραψες την αναφορά; έγραψα την αναφορά την ξανάγραψα την απόρριψα την εξέτισα νόμιζα πως δεν θα τα καταφέρεις έτσι πίστευαν όλοι κρυφά δεν λέγονται αυτά το παιδί μιλά την αλήθεια έχτισες φόβους πολλούς με παιδικά τουβλάκια ξύλινους φόβους που μπάζανε κρύο το βράδυ ήρθα ήρθες ναι και ντύθηκες τη σιωπή μου άναψες ένα φωτάκι το παιδί δεν φοβάται  κοιμάται στον ύπνοτου έβλεπε λυγμούς α, πέρασε πάει αυτό ήταν  I ve got you under my skin into my skin into my bones παίζουμε;