Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

παίζουμε;

I ve got no skills
I ve got you
I ve got no idea
I ve got no ideals

το παιδί δεν έμεινε παιδί
το παιδί παίζει κρυφά
με γέννησες 
με απαρνήθηκες
φόρεσα τα καλά μου ρούχα
τα νέα μου παπούτσια
ψήλωσα μέχρι την κόγχη της μοναξιάς
έπειτα απαλλάχθηκα
σε μια παραλία
το παιδί ξέχασε
το παιδί ξέρει
δεν ξέρω
περνάνε όλα μπροστά μου
δεν αποτυπώνεται τίποτα
έγραψες την αναφορά;
έγραψα την αναφορά
την ξανάγραψα
την απόρριψα
την εξέτισα
νόμιζα πως δεν θα τα καταφέρεις
έτσι πίστευαν όλοι
κρυφά
δεν λέγονται αυτά
το παιδί μιλά την αλήθεια
έχτισες φόβους πολλούς
με παιδικά τουβλάκια
ξύλινους φόβους
που μπάζανε κρύο το βράδυ
ήρθα
ήρθες ναι
και ντύθηκες τη σιωπή μου
άναψες ένα φωτάκι
το παιδί δεν φοβάται 
κοιμάται
στον ύπνοτου έβλεπε λυγμούς
α, πέρασε
πάει
αυτό ήταν 

I ve got you
under my skin
into my skin
into my bones
παίζουμε;

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα