Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

παίζουμε;

I ve got no skills
I ve got you
I ve got no idea
I ve got no ideals

το παιδί δεν έμεινε παιδί
το παιδί παίζει κρυφά
με γέννησες 
με απαρνήθηκες
φόρεσα τα καλά μου ρούχα
τα νέα μου παπούτσια
ψήλωσα μέχρι την κόγχη της μοναξιάς
έπειτα απαλλάχθηκα
σε μια παραλία
το παιδί ξέχασε
το παιδί ξέρει
δεν ξέρω
περνάνε όλα μπροστά μου
δεν αποτυπώνεται τίποτα
έγραψες την αναφορά;
έγραψα την αναφορά
την ξανάγραψα
την απόρριψα
την εξέτισα
νόμιζα πως δεν θα τα καταφέρεις
έτσι πίστευαν όλοι
κρυφά
δεν λέγονται αυτά
το παιδί μιλά την αλήθεια
έχτισες φόβους πολλούς
με παιδικά τουβλάκια
ξύλινους φόβους
που μπάζανε κρύο το βράδυ
ήρθα
ήρθες ναι
και ντύθηκες τη σιωπή μου
άναψες ένα φωτάκι
το παιδί δεν φοβάται 
κοιμάται
στον ύπνοτου έβλεπε λυγμούς
α, πέρασε
πάει
αυτό ήταν 

I ve got you
under my skin
into my skin
into my bones
παίζουμε;

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα