Ex Post

Φύσηξε ο λεβάντες και τα σύννεφα διαλύθηκαν * στο σπίτι ετοιμαζόταν το τραπέζι όλοι πήραν τις θέσεις τους η γάτα γουργούριζε γύρω ήταν μία Κυριακή όπως όλες το πρωί πέρασα από τον Αη Δημήτρη το σκηνικό στήνονταν για μία βάφτιση ελάτε να παίξουμε τους ρόλους μας να εγώ θα βάζω τα καλά μου από δω και πέρα ποτέ δεν ξέρεις περιμένοντας αυτή τη στιγμή έξω απ' την παρένθεση περπάτησα τη γνωστή διαδρομή σταμάτησα στα μισά για καφέ πρόσχημα ήταν η κύστη πίεζε πρέπει πια να φροντίζουμε περισσότερο πρέπει πια να φροντίζουμε λιγότερα ξέρουμε τώρα όχι άλλες άσκοπες περιπλανήσεις όχι σκοτεινές αποστάσεις επιστροφή το φθινόπωρο είναι επιστροφή να μικραίνουν οι μέρες να ξεκουράζονται οι σκέψεις να ξεχνιούνται οι ανησυχίες την ώρα που πλαγιάζουμε το μικρό απόγευμα με τον λύχνο των πρώτων φώτων μια αγκαλιά ο χρόνος πριν πετάξουμε οριστικά * Carlos Fuentes (2007),  Κονστάντσια και Άλλες Ιστορίες για Παρθένους, Εκδόσεις   Άγρα

 Δεν ξέρεις τίποτα μία απ' τα ίδια που λένε κάποια μέρα θα ανασυνταχτούμε αν έχουμε δυνάμεις θα κοιταχτούμε αν μπορούμε να δούμε θα αποτιμήσουμε αν θυμόμαστε να μετράμε εν τω μεταξύ έχε θαυμασμό θυμήσου με δέος και πίστη σε κάτι ιερό αυτό που σε ξεπερνά για όσους κατάφεραν να υπερβούν αυτό το μέτρο νιώσε μέσα σου αν μπορείς κάτι απ' αυτή  την υπέρβαση εσύ αναμοχλεύεις στα ρηχά κάποιοι με μιας κατοίκησαν στο άχρονο χρέος σου να μνηνονεύεις τους ήρωες επαναστάτες και ποιητές μιας και δεν μπορείς κάτι καλύτερο κάμε τουλάχιστον αυτό

Το πιο θλιμμένο κορίτσι θέλω να σου πω ότι όλα είναι εντάξει αλλά δεν ξέρω πια να μεταφράζω τις σιωπές σκάβω στο σώμα μου ορύγματα για να καλύπτομαι και ανοίγει μέσα ένα έρεβος που με τυλίγει εκκωφαντικά δεν θέλω να σε πάρω εκεί κάτω θα περιμένω ν' ανακαλύψω τις πηγές που ίσως και να μην υπήρξαν ποτέ ως τόσο δεν θέλω να κουβαλάς τόσο θλίψη ίσως και να λαθεύω ίσως όλα να γυρίζουν  γύρω από το ίδιο πρωταρχικό λάθος ίσως πάλι και να μην υπάρχει καιρός ποιος ξέρει ποιος γνώρισε ποτέ θα κοιτάξω πάλι μέσα σου μήπως βρω τις απαρχές μήπως έστω ένα μικρό επικίνδυνο πέρασμα έστω ένα μικρό φωτάκι στο βάθος απ' αυτά που παρηγορούνε τα τρομαγμένα απ' το μισοϋπνι παιδιά

Μια μέρα θα γυρίσουμε στο χωριό και δεν θα 'ναι όπως άλλοτε το γαλάζιο σπίτι ορατό απ' την παλιά τη γέφυρα κι όλο το χωριό  ν' απλώνεται σαν χάδι στην πλαγιά ριζωμένο απ' τα σκληρά τα χέρια των ξωμάχων στη στροφή μπαίνοντας με καμάρι και με μια ικανοποίηση άλλοτε ο πατέρας απτή σε κάθε κίνηση σχεδόν ανυπέρβλητη στον χωματόδρομο με το γρέζι το παλιοκαιρινό τελευταία στροφή η βρύση τόπος μαγικός  για τα αθώα παιδικά μας μάτια τόπος ιερός ένα προσκύνημα καθαυτό πριν την είσοδο στην πλατεία του Αη Θανάση πριν τραβήξουμε χειρόφρενο στο παλιό σχολείο πριν πάρουμε το μονοπάτι ορατό και μυστικό για να βγούμε στην αυλή να χορταίνει η ψυχή βασιλικό και γαρύφαλλα όχι απ' αυτά που βάζουν για το ξόδι από τ' άλλα τα ζωντανά που πάντα ευωδιάζουν στ΄ανθισμένα της μνήμης περιβόλια

 Δεν έχω πια φωνή δεν μπορώ  να τραγουδήσω οι νότες σκαλώνουν και βγαίνουν κάτι σκευρωμένες προσπάθειες απεγνωσμένες σαν τον πνιγμό που είναι βέβαιος κι ωστόσο μάταια παλεύεις ίσως οι αισθήσεις μία μία να υποχωρούν ώσπου στο τέλος καμία αίσθηση κι αν ήσουν κι αν δεν ήσουν ποια η διαφορά όταν ο  κόσμος μέσα σου λιγοστεύει παύει πια να έχει σημασία όταν η λέξη στερείται νοήματος γιατί μα την αλήθεια να ειπωθεί χείμαρρος δίνη ωκεανός λέξεων για το τίποτα λες και καταλαβαίνει κανείς ακούω την ηχώ της φωνής μου υπόκωφα μέσα μου και δεν αναγνωρίζω το παραμικρό πήγαν όλα παραπέρα δεν αγγίζω τίποτα ίσως ο πόνος να είναι η μόνη δίοδος ίσως η απουσία η μόνη λογική πράξη τώρα που δεν μπορώ πια αλλιώς θα τραγουδώ για πουθενά και κανέναν αυτό θα κάνω στο εξής

Ενας αγγελος με τη μορφη εκεινης μετρα τα ναυλα μου ενταξει μπορω και σημερα να περασω στην αλλη πλευρα παιρνοντας μαζι μου ενα βαθυ γρηγορο βλεμμα στην επιστροφη δεν ειναι παρα ενας γκριζος υπαλληλος                   το πιο παραξενο στη θαλασα ενα θεσπεσιο λεπτο αρωμα απο λιβανι να ερχεται απο τα βαθη του κολπου να  θελω τοσο πολυ να παω μεσα σιμα ομως και να φοβουμαι πισωπατω προσπαθω να ταιριαξω κομματια σαρκας σε ενα αναγνωρισιμο σωμα που παλι με απογοητευει με κουρασε αυτη η φλυαρια πρεπει να πηγαινω οσο πιο μακρυα γινεται απο γιορτες ποτε δεν ταιριαξα τωρα;

 οι κουρτίνες τραβηγμένες τα στόρια κατεβασμένα ούτως ή άλλως δεν είχε νόημα από καιρό ίσως με το τηλεκοντρόλ στο χέρι σαν τις αμερικάνικες ταινίες μπροστά σε μία ανοιχτή τηλεόραση ίσως στο νεροχύτη μία μικρή διαρροή βασανιστικά αργές σταγόνες ίσως με πιάτα λερωμένα στοιβαγμένα ψίχουλα στο τραπέζι και μια σειρά μυργμήγκια σε ανυποψίαστο πάρτυ να περάσει κι αυτό το βράδυ για να έρθει μία άλλη μέρα και μετά άλλη μία και άλλη μία και μετά αυτά τα καλύμματα  ήταν ταλαιπωρημένα από καιρό αυτά τα χέρια αγκυλωμένα ξεχασμένα στην αγάπη μπλέκανε άβολα μεταξύ τους κρατούσαν το τσιγάρο και τον καφέ κάτω πεταμένες στάχτες τι με νοιάζει ας καθαρίσουν οι επόμενοι κι αν δεν μένει κανένας πίσω ας μείνουν οι στάχτες να εισχωρήσουν στα πλακάκια να βγουν από τη μπαλκονόπορτα τι με νοιάζει μόνο που, να έλεγα να πάω αύριο αυτόν τον μικρό περίπατο να πω ένα γεια στα παιδιά στο σούπερ μάρκετ να πάρω και κάνα φρούτο έτσι να υπάρχει ωραίο είναι το καρπούζι τον Αύγουστο ωραίο θα ήτανε αφήστε με τώρα θέ...