Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το χωριό

Μια μέρα
θα γυρίσουμε στο χωριό
και δεν θα 'ναι όπως άλλοτε
το γαλάζιο σπίτι
ορατό απ' την παλιά τη γέφυρα
κι όλο το χωριό 
ν' απλώνεται σαν χάδι
στην πλαγιά
ριζωμένο απ' τα σκληρά τα χέρια
των ξωμάχων
στη στροφή
μπαίνοντας με καμάρι
και με μια ικανοποίηση άλλοτε
ο πατέρας
απτή σε κάθε κίνηση
σχεδόν ανυπέρβλητη
στον χωματόδρομο
με το γρέζι το παλιοκαιρινό
τελευταία στροφή
η βρύση
τόπος μαγικός 
για τα αθώα παιδικά μας μάτια
τόπος ιερός
ένα προσκύνημα καθαυτό
πριν την είσοδο στην πλατεία
του Αη Θανάση
πριν τραβήξουμε χειρόφρενο
στο παλιό σχολείο
πριν πάρουμε το μονοπάτι
ορατό και μυστικό
για να βγούμε στην αυλή
να χορταίνει η ψυχή
βασιλικό και γαρύφαλλα
όχι απ' αυτά που βάζουν για το ξόδι
από τ' άλλα τα ζωντανά
που πάντα ευωδιάζουν
στ΄ανθισμένα της μνήμης περιβόλια





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά