Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το χωριό

Μια μέρα
θα γυρίσουμε στο χωριό
και δεν θα 'ναι όπως άλλοτε
το γαλάζιο σπίτι
ορατό απ' την παλιά τη γέφυρα
κι όλο το χωριό 
ν' απλώνεται σαν χάδι
στην πλαγιά
ριζωμένο απ' τα σκληρά τα χέρια
των ξωμάχων
στη στροφή
μπαίνοντας με καμάρι
και με μια ικανοποίηση άλλοτε
ο πατέρας
απτή σε κάθε κίνηση
σχεδόν ανυπέρβλητη
στον χωματόδρομο
με το γρέζι το παλιοκαιρινό
τελευταία στροφή
η βρύση
τόπος μαγικός 
για τα αθώα παιδικά μας μάτια
τόπος ιερός
ένα προσκύνημα καθαυτό
πριν την είσοδο στην πλατεία
του Αη Θανάση
πριν τραβήξουμε χειρόφρενο
στο παλιό σχολείο
πριν πάρουμε το μονοπάτι
ορατό και μυστικό
για να βγούμε στην αυλή
να χορταίνει η ψυχή
βασιλικό και γαρύφαλλα
όχι απ' αυτά που βάζουν για το ξόδι
από τ' άλλα τα ζωντανά
που πάντα ευωδιάζουν
στ΄ανθισμένα της μνήμης περιβόλια





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα