Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σπουδή σε πρελούδιο του Σοπέν

ξέρεις
πως δεν μπορώ τις γιορτές
ανοησίες
ελιτίστικες ανοησίες αγαπητέ
μα όχι
δεν είναι πως δεν θέλω
και προσπαθώ αλήθεια
αλλά, κάτι
σαν κάτι να μην υπήρξε ποτέ εκεί
για μένα
καμία γνώση και αίσθηση
το όλο πράγμα
να σου είναι ξένο
υπερβολές αυτό είναι αδύνατον
κι όμως να κοίτα
όλοι μιλούν μία γλώσσα
κι ωστόσο όλοι
μπορούν και συνεννοούνται
ναι φυσικά, τι θες να
θέλω να πω
χωρίς καμία προεργασία ή γνώση
αυτό συμβαίνει απλώς
και είναι τόσο φυσικό
αν πέσεις στη θάλασσα
θα νιώσεις την άνωση
όμως σκέψου και τούτο
αν για μια στιγμή
λάμψει μέσα σου 
ένα κενό
ένα τόσο λαμπερό
κι απόλυτο κενό
τέτοιο που να εξουσιάζει
όλα τα εξωτερικά δεδομένα
και τις αναπαραστάσεις τους
σκέψου
πως συμβαίνει
ξαφνικά
παύει να υπάρχει η άνωση
και σαν μια πέτρα αφήνεσαι 
και βουλιάζεις βουλιάζεις
γιατί αλλιώς δεν γίνεται
σκέψου
πόσο παράλογη μπορει να γίνει
η γιορτή
πόσο αφόρητη
η σχόλη
πόσο ακατανόητη 
η χαρά
αγαπητέ μου νομίζω ότι αρχίζεις και 
όχι αλήθεια
η χαρά 
κι η γιορτή
θέλουνε άσκηση
όπως όλα
για κάποιον που γενήθηκε
τέλεια κι υποδειγματικά ξένος
αλλά πολεμάει
να υπάρξει για κάποιον λόγο
όπως το πρελούδιο του Σοπέν
που πολεμάει το έρεβος
και το λάθος
με το φως
και την αγάπη
να, άκου










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά