Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λαθραίος

Θα κάνω
μόνο τα βασικά
να ξέρεις
τα ουσιώδη
θα βγω στον ήλιο
λαθραία θ' αγγίζω
θα περιφέρομαι ξυστά
όπως και πάντοτε'
βλέπεις
τίποτα δεν έχει αλλάξει
μεταξύ μας
όπως δεν με ήξερες
δεν θα με μάθεις
ούτε και τώρα
α, καλύτερα ακόμα
καλύτερα
ούτε πολλά πολλά
ούτε συγγνώμες
ή υπονοούμενα
απλώς
μερικές διατυπώσεις
κάποια σχόλια
στο περιθώριο
- παλιά συνήθεια-
αλλά
πώς να αλλάξουν οι άνθρωποι
ούτε κι όταν ακόμα
ο κόσμος επιβραδύνεται
τίποτα δεν αλλάζει
μόνο
κάποιοι κρύβονται
όπως πάντα
κάποιοι περιφέρονται λάθρα
όπως άλλοτε
κάποια περαστικά λόγια
δεν λέγονται ποτέ
γιατί δεν είχαν στόμα
να ειπωθούν
πόση ιστορία
πάει έτσι
αξόδευτη

όπου, κάποιο τμήμα του εαυτού μου φαίνεται πως κάποια στιγμή αποσχίστηκε και βρέθηκε να παίζει μπάσο (όπως όταν ήμουν νέος), σε μια ενδιαφέρουσα νέα μπάντα, στο Sunshine Coast, του Queensland, Αουστράλια...
Δε λέω, δεν μου πέφτει κι άσχημα για το alter ego μου...εντάξει, είμαστε λίγο χύμα ακόμα, φαλτσάρουμε και λίγο,αλλά θα δέσουμε συν τω χρόνω!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά