Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λαθραίος

Θα κάνω
μόνο τα βασικά
να ξέρεις
τα ουσιώδη
θα βγω στον ήλιο
λαθραία θ' αγγίζω
θα περιφέρομαι ξυστά
όπως και πάντοτε'
βλέπεις
τίποτα δεν έχει αλλάξει
μεταξύ μας
όπως δεν με ήξερες
δεν θα με μάθεις
ούτε και τώρα
α, καλύτερα ακόμα
καλύτερα
ούτε πολλά πολλά
ούτε συγγνώμες
ή υπονοούμενα
απλώς
μερικές διατυπώσεις
κάποια σχόλια
στο περιθώριο
- παλιά συνήθεια-
αλλά
πώς να αλλάξουν οι άνθρωποι
ούτε κι όταν ακόμα
ο κόσμος επιβραδύνεται
τίποτα δεν αλλάζει
μόνο
κάποιοι κρύβονται
όπως πάντα
κάποιοι περιφέρονται λάθρα
όπως άλλοτε
κάποια περαστικά λόγια
δεν λέγονται ποτέ
γιατί δεν είχαν στόμα
να ειπωθούν
πόση ιστορία
πάει έτσι
αξόδευτη

όπου, κάποιο τμήμα του εαυτού μου φαίνεται πως κάποια στιγμή αποσχίστηκε και βρέθηκε να παίζει μπάσο (όπως όταν ήμουν νέος), σε μια ενδιαφέρουσα νέα μπάντα, στο Sunshine Coast, του Queensland, Αουστράλια...
Δε λέω, δεν μου πέφτει κι άσχημα για το alter ego μου...εντάξει, είμαστε λίγο χύμα ακόμα, φαλτσάρουμε και λίγο,αλλά θα δέσουμε συν τω χρόνω!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά