Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λαθραίος

Θα κάνω
μόνο τα βασικά
να ξέρεις
τα ουσιώδη
θα βγω στον ήλιο
λαθραία θ' αγγίζω
θα περιφέρομαι ξυστά
όπως και πάντοτε'
βλέπεις
τίποτα δεν έχει αλλάξει
μεταξύ μας
όπως δεν με ήξερες
δεν θα με μάθεις
ούτε και τώρα
α, καλύτερα ακόμα
καλύτερα
ούτε πολλά πολλά
ούτε συγγνώμες
ή υπονοούμενα
απλώς
μερικές διατυπώσεις
κάποια σχόλια
στο περιθώριο
- παλιά συνήθεια-
αλλά
πώς να αλλάξουν οι άνθρωποι
ούτε κι όταν ακόμα
ο κόσμος επιβραδύνεται
τίποτα δεν αλλάζει
μόνο
κάποιοι κρύβονται
όπως πάντα
κάποιοι περιφέρονται λάθρα
όπως άλλοτε
κάποια περαστικά λόγια
δεν λέγονται ποτέ
γιατί δεν είχαν στόμα
να ειπωθούν
πόση ιστορία
πάει έτσι
αξόδευτη

όπου, κάποιο τμήμα του εαυτού μου φαίνεται πως κάποια στιγμή αποσχίστηκε και βρέθηκε να παίζει μπάσο (όπως όταν ήμουν νέος), σε μια ενδιαφέρουσα νέα μπάντα, στο Sunshine Coast, του Queensland, Αουστράλια...
Δε λέω, δεν μου πέφτει κι άσχημα για το alter ego μου...εντάξει, είμαστε λίγο χύμα ακόμα, φαλτσάρουμε και λίγο,αλλά θα δέσουμε συν τω χρόνω!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα