Ποτέ ξανά

Δεν θα είμαστε

ποτέ μόνοι ξανά

μην υπόσχεσαι

το υπόσχομαι

οι υποσχέσεις είναι 

επιθυμίες

πραγματωμένες από πριν 

σπόρος που δεν χάνεται

όσο βαθιά

 και να τον κρύψεις

βγαίνω

παίζω το κρυφτό

ρίχνοντας τα ζάρια

κοιτάζοντας δεξιά κι αριστερά

μια φυγή

ένα όνειρο κακοφορμισμένο

το σώμα που παραδίνεται

στη βαρυτική έλξη της λήθης

ανεβαίνουν επάνω

πάνε κατά το βουνό

ψυχές φυλακισμένες

κι άλλοι ξεχνιούνται

θα παραμείνουν ξεχασμένοι

κι όταν όλα θα έχουν περάσει

κανείς δεν θα θυμηθεί

να τους ανοίξει ένα παράθυρο 

να μπει το νέο 

υγιές φως

τώρα ανάβουμε κεριά

και φτιάχνουμε τεθλασμένες

επικοινωνίας

δεν θα είμαστε ποτέ ξανά

μόνοι

θα ξεκινήσουμε 

ενθυμούμενοι όλα

από εκεί

που μείνανε 

σαν φωτογραφίες Kodak pocket instamatic

της δεκαετίας μου

ξέρεις

σαν το τραγούδι

ευλογία ή κατάρα

να έχεις πράγματα να θυμάσαι

πριν καν έρθει

ο καιρός σου