People

people slip away
fall apart
dim
like butterflies
in the sunset
ακολουθούσα νοερά
τα βήματά μου
κάτω στο ποτάμι
κι έτρεχα
στη λεωφόρο τυφλά
σώματα
σε παράλληλη διάταξη
συσσωρευτές πόνου
χορεύοντας
το χορό της επιστροφής
στο σπίτι
στο δωμάτιο
στην υπόγεια διάβαση
κάπου να βγάζει
σε ένα φως
μη λέτε καλημέρα
αν δεν το εννοείτε
ας καταλάβετε πια
οι λέξεις δεν χρωστούν
σε κανένα νόημα
εμείς υπνοβάτες
τις μηρυκάζουμε
χωρίς λέξεις
αδυνατούμε
διαχωριζόμαστε
people
constantly
fade away
disolve
in shallow water
march holding candles
exchange
sacred kisses
pursue eternity
into holly bodies