μνημη

μερικές φορές
ακόμα βρίσκω
τον εαυτό μου
τον παλιό τον τωρινό
αυτόν που δεν γνωρίζω ακόμα
στο πίσω κάθισμα
κόκκινο πλαστικό βινύλιο
με τα χέρια
στην πλάτη
του μπροστινού καθίσματος
στην πλάτη του πατέρα
απατηλή απόσταση
η μνήμη δεν μετρά
ούτε μετριέται
ό,τι υπήρξε υπάρχει
κι ό,τι θα ρθει
είναι ήδη εδώ
συγκροτώντας
έναν πυρήνα
που δεν ξέρω αν είμαι εγώ
ή εγώ που το συγκρατώ
να μη σκορπίσουν όλα ξαφνικά
και χαθεί το νόημα
αν δεν με συγκρατείς
σωματικά
αν δεν με καθαγιάζεις
αν δεν με αδράχνεις
πες πως απλώς
περιφέρομαι
διαρκώς αναζητώντας στίγμα
μέσα στον χρόνο
πες πως
δεν κατάφερα πολλά
παρά μόνο
ν' αναρωτιέμαι κάθε τόσο
κι έπειτα
να βυθίζομαι ξανά
αντιστεκόμενος
μην τυχόν και όλα χαθούν
με ένα λάθος delete
καμιά φορά απορώ
πώς φτάσαμε και μέχρι εδώ
καμιά φορά
νομίζω πως χάνομαι
σε μία ξένη πόλη
ανεβαίνω μία σιδερένια σκάλα
πολλά μέτρα ψηλά
κάποιος μ' ακολουθεί
κι έπειτα
με βήματα μεγάλα
δύο δύο τα σκαλιά
σχεδόν τρέχοντας
κατεβαίνω
σ' έναν άγνωστο δρόμο
που είναι κάπως
παραδόξως οικείος
η στιγμή που
συνειδητοποιείς
ότι όλα είναι γνωστά
ζωή
αρχή και τέλος όλων
μνήμη

Η σημερινή ανάρτηση, η χιλιοστή, ένα βροχερό απόγευμα του Απρίλη. Τα σύννεφα τρέχουν, το λιγοστό χώμα, οικείες μυρωδιές μετά τη βροχή