Ήσαν

ανθρώπινα τοπία
σαν ορμητικοί καταρράκτες
προνεκρικές  μάσκες
πριν το οριστικό σχήμα τους
να πάμε
να ταξιδέψουμε
ξοδεύοντας αλόγιστα
χρόνο κι αντοχή
έξω να μείνουμε
απ' αυτόν τον ορυμαγδό
απειλητικά σίγουροι όλοι
πώς μπορεί να έχω κάνει
τόσο λάθος
πάμε πάλι να μετρήσουμε
α, δεν βγαίνουν
και πάλι δεν βγαίνουν
λάθη λάθη
ας πάμε λέω
λίγο παρά κει
δυο βήματα μόνο
άλλοι πήγανε τόσο μακριά
και δεν μπορούμε
ούτε μέχρι την αυλόπορτα
ο χρόνος με σχίζει
με διασχίζει
απλώς παρακολουθώ
εμβρόντητος
στο τότε
στο τώρα
καμία διαφοποίηση
άγνωστη η κανονικότητα
μόνο ένας κατοπτρισμός
σαν ένα ευπρόσδεκτο κενό
που σε τραβάει
κι από πείσμα αντιστέκεσαι
ας πάμε δυο βήματα
μέχρι την πλατεία
που τώρα πια δεν γνωρίζεται
ωστόσο
δεν θα κοιτάμε
μόνο θα βλέπουμε
πίσω απ' το πλάνο
κι ίσως δούμε κάπου
κάποια μακρινά παιδιά
που ήσαν κάποτε