ανεκπλήρωτα

κι ότι λες
να σε λίγο
θ' ανοίξουμε τα χέρια
και θα γεμίζουν τα μάτια μας φως
ξανά μας κλέβουν
τα χείλη
μέσ' απ' τα χείλη
τα μέλη μένουνε
μετέωρα
παράταιρα
κλαδιά που δεν συναντάνε
άλλα κλαδιά
με τη βροχή
με τον αέρα
δώσε μου την αφή
το αίσθημα
του αληθινού
τόσο και τόσα βράδια
ή στην αδράνεια
ή στο λίγο
ίσα να παρηγοριέται κάπως
η απαντοχή
κι όμως διψάω
και δεν χορταίνω
κι όταν χορταίνω
δεν μπορώ
να σε κλείσω
μέσα σ' ένα μπουκάλι
το βράδυ στο σπίτι
θα πιω
θα 'χω κάτι
τουλάχιστον
στα χείλη μου ν' ακουμπώ
το ποτήρι
και θα σκέφτομαι
σαν σε σκοτεινό θάλαμο
θα σε προβάλω
έτσι που κινδυνεύω
να σε κάνω
πιο αληθινή
στο τέλος
ως σε φαντάζομαι
παρά όσο σε έχω
κι όλο γυρίζει
ολούθε στο χώρο
όπως η γάτα
μες στα πόδια μου
η εκπληρωμένη ανεκπλήρωτη
επιθυμία