Οικεία κ αναπάντεχα

αυτά που αγαπάμε
είναι η ασφάλεια
που έχει κανείς
ότι
δεν περιφέρεται χαμένος
σε μια άγνωστη τροχιά
δίχως λόγο
τα μικρά
ανεπαίσθητα πράγματα
που λες ζωή
το μαντήλι που άφησες
επάνω στον καναπέ
μαζί με την τσάντα και τα κλειδιά
ο τρόπος που βγάζεις
το παντελόνι σου
με γυρισμένα τα μπατζάκια
το πώς τρέχεις
επάνω στο κρύο δάπεδο
ξυπόλητη
και χαρούμενη
και κυρίως
η μοναδική ευκαιρία
που μου δίνεται
ν αποτυπώσω
ξανά και ξανά
το γεμάτο περίγραμμα'
των χειλιών σου
αυτό που εγώ μόνο
μπορώ
από τόσο κοντά
που νομίζω πως
ονειρεύομαι
κι όταν
πρέπει να σηκωθούμε
τότε,
τότε είναι που
με ζαλίζει ο κόσμος
κι αυτή η φυγή
είναι που θέλω να τρέξω
να έρθω πίσω
να κλωθογυρίζω
γύρω σου
μέσα σου
να σε κλείνω
με τα χέρια μου
σ' έναν κύκλο
τρυφερότητας κι οικειότητας
και πάλι όλα αυτά
να με κάνουν να νιώθω
ξαφνικά
τόσο ευγνωμοσύνη που
να είναι τόσο ευχάριστα
πράγματα όπως
μια βόλτα με τον ηλεκτρικό
μια θέση στο λεωφορείο
δίπλα απ' τη γυναίκα
με το μαντήλι
που θηλάζει
η βραδινή υγρασία
που θέλω να διώξω
και το νερό που
ξεχασμένο στα πόδια μου
έχει παγώσει το πρωί
όλα τόσο οικεία
όλα τόσο αναπάντεχα
κάθε φορά...