Αφετηρία

ω της αδράνειας δυνάμεις
πριν κάνω ακόμα'
το ελαχιστότατο το βήμα
καθηλώνομαι
και μήπως τάχα
δεν είναι όλα
μια παραλλαγή
μια επανάληψη
πίσω μας οι γενιές
κι όλο γυρίζουμε
στο πατρικό το σπίτι
και στα δωμάτια τα ίδια
με τα παλιά τα έπιπλα
και τις κλειστές κουρτίνες
όπως και στα δικά σου όνειρα
που γυροφέρνεις
στην Κυψέλη
είναι στενός ο τόπος
παλεύουμε το τίποτα
πάμε μακριά
κι είναι ανώφελο
πάντοτε
στα στενά που μεγαλώσαμε
θα κλείνει ο κύκλος
είναι αυτό
νόμος αδιάψευστος
γύρω γύρω
να κυνηγάμε να ξεφύγουμε
κι ωστόσο απλώς
να σκιαμαχούμε
κάνουμε τάχα
πλάνα και σχέδια πολλά
και πάλι, να!
πας στην αφετηρία