Κι αν

Τι
μεγαλώνεις
δεν ήξερες
κι αν
αν δεν υπάρχει αρκετός
αν ποτέ δεν υπήρξε
σταμάτησε λίγο
άφησέ τα όλα
να περάσουν
αργά
όλη αυτή η κίνηση
μια φρεναπάτη
έτρεξα, έτρεξες
και τελικά
ποιος αλήθεια πρόλαβε;
αν δεν υπάρχουν απαντήσεις
που δεν υπάρχουν
θα βγω στη ζωή ξανά
κηρύσσοντας
τον πιο διάπυρο
αγνωστικισμό
κι αν
αν δεν υπάρχει ούτε καν
η εναλλαγή
αλλά η επίφασή της
αν οι εποχές
γυρίζουν σαν πυξίδα
μέσα στο κεφάλι μας
κι ωστόσο
ολότελα και μόνιμα χαμένοι
κι αν
πώς μπορώ να συνεχίσω
χωρίς τη σταθερά
που ορίζει η καμπύλη
της μέσης σου
ένα σημείο
που καλύτερα
κι από σένα το κατέχω
αν
θα έπρεπε αυτό
να το στερηθώ
δεν θα είχε παρακάτω
γι' αυτό πάντοτε μέσα μου
έχω τον σπόρο του φωτός
που τον ποτίζω
με το φιλί
κι από σένα
ξυπνάει μες τη μέρα
ποθοποταμός