Μην αργείς

Είμαι η νύχτα
δε με βλέπεις;
Σαν αστραπή
τα χέρια ανοίγω
γίνομαι στάχτη
και σιωπή
Που σου φωνάζει
που σε τρομάζει
σ΄ακολουθεί.
Κι όλο δειλιάζει
και δεν αντέχει
να σου το πει

Κι εσύ είπες "ξέρω"
μα είχες στο βλέμμα
κάτι σκυφτό
Εγώ μπορούσα
από τα λάθη
να σου κρυφτώ
Σε ένα στίχο
πάνω στον τοίχο
μία γροθιά
Μια μολυβένια
ζεστή σαν αίμα
σταλαγματιά

Ό,τι χωράει
μες τη σελίδα
είναι γκρεμός
Κι η καταιγίδα
μια συντροφιά
και στεναγμός
Ξέρω πως είδες
αυτά που είχα
κρυμμένα εκεί
στη διαμαντένια
τη μυστική μου
φυλακή

Ξέρω η ζωή
πως δεν αντέχει
όσα περνούν
να τα συντρέχει
και να μετρά
όσους σιωπούν
Δω σ' μου το χρόνο
να 'ναι δικός μου
παντοτινός
πόνος κρυφός μου
και λυτρωμός μου
και στεναγμός

Ένα ταξίδι
είχα από πάντα
ονειρευτεί
Ένα ταξίδι
που σχεδιάζω
από παιδί
Ένα ταξίδι
που όλο λέω
πως ξεκινώ
κι όλο αναβάλλω
μέρα τη μέρα
και προσπερνώ

Ένα ταξίδι
μόνο για σένα
μίας στιγμής
Ένα ταξίδι
που σου φωνάζει:
"μην αργείς"...