Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κανονικά

Εάν ξυπνούσες
και ήσουν
ένας
κανονικός
άνθρωπος
που ζούσε
μια
κανονική ζωή
με κανονικά
καθορισμένα
όρια
σε κανονικές
συνθήκες
γνωρίζοντας
πολύ καλά
πως
ό,τι
διαφεύγει
αυτών
είναι
αντίθετο
στους κανόνες
και τηρώντας
αυτούς
πιστά
και απαρέγκλιτα
δεν θα
σε γνώριζα
θα ήσουν ένας
βουβός
εφιάλτης
μια διαδρομή
χωρίς τέλος
χωρίς ανάσα
χωρίς έξοδο
μια φυλακή
και άλλη μία
κι άλλη
μέσα στην άλλη
και πάει λέγοντας
Ευτυχώς,
τους εφιάλτες μας
τους ζούμε μέρα
κι έτσι
δεν χρειάζεται
να τους αναμασάμε
και στον ύπνο
Ευτυχώς,
είμαστε καθαροί
από
ελπίδα
Ευτυχώς,
όλα κανονικά.
Πλην ενός
Που δεν χωρεί
δεν υποχωρεί
δεν κομπορρημονεί
δεν ασχημονεί
δεν ορρωδεί:
του ενός
που είναι δύο
και του δύο
που είναι ένα
Χωρίς κανόνες
όρους
και όρια
Ανέκαθεν
άχρονοι
άναρχοι
άμετροι
και λεύτεροι
οι εραστές



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα