Περί των τρομακτικά στενών ορίων

"O balsamo de desilusao. Το βάλσαμο της απογοήτευσης. 

Η απογοήτευση θεωρείται κακό πράγμα. Απερίσκεπτη προκατάληψη.  Πώς θα συνειδητοποιούσαμε τι προσδοκούσαμε και τι ελπίζαμε, αν όχι με τη βοήθεια της απογοήτευσης;  Και πώς αλλιώς θα κατακτήσουμε την αυτογνωσία αν όχι μέσω αυτής της συνειδητοποίησης; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να δει ξεκάθαρα τον εαυτό του, αν δεν κοιταχτεί πολλές φορές στον καθρέφτη της απογοήτευσης; (...)

Και δε θα τον ενδιέφεραν μόνο οι απογοητεύσεις οι οφειλόμενες στους άλλους ή στις καταστάσεις. Όποιος έχει βρει το μίτο των απογοητεύσεων και τον ακολουθεί  σαν οδηγό στη ζωή του στρέφει το βλέμμα του και προς τις απογοητεύσεις που του δίνει ο ίδιος του ο εαυτός: με την έλλειψη θάρρους ή ειλικρίνειας, ας πούμε ή με τα τρομακτικά στενά όρια που σφίγγονται γύρω από  τα όσα νιώθει, κάνει ή λέει. Τι περιμένουμε τελικά από τον εαυτό μας; Τι ελπίζουμε; Μήπως μια ζωή χωρίς όρια; Μια ύπαρξη εντελώς διαφορετική απ΄αυτήν που ζούμε; 

Ίσως κάποιος έχει την ελπίδα ότι μειώνοντας τις προσδοκίες του θα μπορέσει να τις πραγματοποιήσει πιο εύκολα. Ότι θα συρρικνωθεί σ΄ έναν σκληρό, αξιόπιστο πυρήνα, ικανό να προστατευθεί αποτελεσματικά από τον πόνο της απογοήτευσης. Αλλά τι θ' άξιζε μια ζωή όπου όλες οι παράτολμες και άμετρες προσδοκίες θ' απαγορεύονταν; Μια ζωή όπου θα επιτρέπονταν μόνο κοινότοπες προσδοκίες, όπως, ας πούμε, να περάσει το λεωφορείο;" (Μερσιέ, 2006, σ. 293-294)

Μερσιέ Π. (2006) Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα, Ψυχογιός, Αθήνα   

Απόψε με δάνεια λόγια, όχι επειδή στερέψαμε, αλλά επειδή είναι τόσο ανησυχητικά εύστοχα και εύγλωττα.
Coldplay, VIVA !!!! Δώσε γκάζια, μωρό μου !!!!!!