Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μηνύματα

Κοίτα,
που σβήνουν
στο μεταίχμιο
οι πόλεις
οι λέξεις
οι χρησμοί
Στο μέτωπο
οι παλιές οι λύπες
το βλέμμα το λοξό
τα θαμπωμένα γυαλιά
οι μικρές χειρονομίες
στ' αυτοκίνητο
στο πεζοδρόμιο:
Γκάζι, Αμπελόκηποι
Πετράλωνα, Παγκράτι
Παρασκευή απόγευμα
λυκόφως
Όλα εκείνα
τα λίγα
τα πολλά
περισσότερα απ' αυτά
που ανακυκλώνονται
στο δρόμο
στην πλατεία
στη συνέλευση
στις συζητήσεις
με γνωστούς
με άγνωστους οικείους
μ' ανθρώπους που νομίζουν
που κραυγάζουν
που σκορπίζουν
Ο τόπος
Ο καιρός
που δεν προφταίνει
Αυτά τα σύντομα
Μηνύματα
Εστάλη

Συνεχίζεται παράλληλα το άτυπο αφιέρωμα σε γυναικείες φωνές. Γυναίκες περφεξιονίστριες, femmes fatales, αισθαντικές ερμηνεύτριες. Φωνές και ζωές εύθραυστες, δυναμικές, διαφορετικές, τσαμπουκαλεμένες, άγριες, τρυφερές, ερωτικές, μοναχικές. Just like a woman. Σήμερα, η κυρία K.D. Lang με μια όμορφη μπαλάντα απ' τα παλιά...
ΥΓ: Αν συνεχίσετε δε, με την K.D. ακούστε από το ίδιο live και το Crying, του Roy Orbinson, σε μια εξαιρετική ερμηνεία, αληθινό φωνητικό ρεσιτάλ και περίσσευμα ψυχής...

 Or


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις