Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μηνύματα

Κοίτα,
που σβήνουν
στο μεταίχμιο
οι πόλεις
οι λέξεις
οι χρησμοί
Στο μέτωπο
οι παλιές οι λύπες
το βλέμμα το λοξό
τα θαμπωμένα γυαλιά
οι μικρές χειρονομίες
στ' αυτοκίνητο
στο πεζοδρόμιο:
Γκάζι, Αμπελόκηποι
Πετράλωνα, Παγκράτι
Παρασκευή απόγευμα
λυκόφως
Όλα εκείνα
τα λίγα
τα πολλά
περισσότερα απ' αυτά
που ανακυκλώνονται
στο δρόμο
στην πλατεία
στη συνέλευση
στις συζητήσεις
με γνωστούς
με άγνωστους οικείους
μ' ανθρώπους που νομίζουν
που κραυγάζουν
που σκορπίζουν
Ο τόπος
Ο καιρός
που δεν προφταίνει
Αυτά τα σύντομα
Μηνύματα
Εστάλη

Συνεχίζεται παράλληλα το άτυπο αφιέρωμα σε γυναικείες φωνές. Γυναίκες περφεξιονίστριες, femmes fatales, αισθαντικές ερμηνεύτριες. Φωνές και ζωές εύθραυστες, δυναμικές, διαφορετικές, τσαμπουκαλεμένες, άγριες, τρυφερές, ερωτικές, μοναχικές. Just like a woman. Σήμερα, η κυρία K.D. Lang με μια όμορφη μπαλάντα απ' τα παλιά...
ΥΓ: Αν συνεχίσετε δε, με την K.D. ακούστε από το ίδιο live και το Crying, του Roy Orbinson, σε μια εξαιρετική ερμηνεία, αληθινό φωνητικό ρεσιτάλ και περίσσευμα ψυχής...

 Or


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά