Πρωινή βροχή

Το σώμα,
που είναι χάρτης
που είναι νερό
άλλοτε βαρύ
και φορτικό
άλλοτε δώρο,
υπόσχεση
και καταφύγιο
Δεν είμαστε δύο
είναι ένα
Ένα που χωρά
το εμείς:
Ένα ταξίδι
Μία εικόνα
Ένας στεναγμός
Πολλοί νομίζανε
πως το ζήσανε
Άλλοι τ' ονειρεύτηκαν
επίμονα
Τόσο επίμονα
που το είδαν να περνά
πριν κλείσουν
μες  τα μάτια τους
τη θέρμη του
Κι έτσι όπως,
αποκαμωμένοι,
άγγιξέ με, ψιθύρισα,
σαν να γλιστρούσαμε
για πάντα
σαν μέσα σ' όνειρο,
είδες πως κόντευε
να ξημερώσει
Και με των χειλιών
την άκρη
φύλαξες ένα μικρό
κομμάτι κρυμμένο ήλιο
Αυτόν που σε κάνει
και αναρριγάς
γερμένος στο πλάι,
στο ρυθμικό νανούρισμα
της πρωϊνής βροχής