Birmingham - Αθήνα

Περπάτησα στην πόλη
απόγευμα και μόλις
που άρχισε να βρέχει
μια επίμονη ψιλή βροχή
από εκείνες που σε κάνουν
ν' ανεβάζεις το γιακά
και να συνεχίζεις
Δεν είχα προορισμό
είχα ξεμακρύνει
Νύχτωνε νύχτα βαριά
και το κρύο
να πέφτει σαν μοναξιά
Περπάτησα στο κανάλι
και είδα τη ζωή μου
να στέκεται επίμονα
και να με παρατηρεί
εμένα, έναν ξένο διαβάτη
Και τότε, κατάλαβα
ότι οι άνθρωποι
είμαστε ένα κέλυφος
αδειανό
ώσπου στο πέρασμά μας
να χωρέσουμε ένα βλέμμα
ένα άγγιγμα
να γίνει το κέλυφος αγκαλιά
το μαζί και το
στάσου δίπλα μου
το φοβάμαι και
το σε χρειάζομαι
Με λόγια απλά ή
και χωρίς αυτά
Κυρίως, δε,
χωρίς αυτά
Ενίοτε είναι
τόσο λίγα.
Εκεί στο Birmingam
είδα για λίγο
τη ζωή μου
Χαμογέλασα
και συνέχισα
στη βροχή.