Ex Post

Είναι που μπορείς και προσαρμόζεσαι χαμαιλεοντίζεις  αφομοιώνεις τα πάντα κι έτσι προχωράς άντε και σήμερα να δούμε πού φτάνουν τα όρια πού φτάνει η όραση\ σε ΄ένα μεταίχμιο\ πέραν του οποίου όλα μοιάζουν να θολώνουν να διαχέονται ν' αναμεινγνύονται κι αν είσα master του είδους θα δεις πολλά παράδοξα που θα προκύψουν διεργασίες εν τω βάθει και νέες αναπαραστάσεις θυμάσαι αλήθεια χρόνια πριν στο Λονδίνο πώς να μην θυμάσαι την Αναπαράσταση κάποιοι από τότε σίγουρα θα έχουν φύγει δεν γλιτώνει κανείς στη στροφή θα σε περιμένει όσο κι αν αλλάζεις μικρέ μου  Δαβίδ - Ροβέρτε στο τέλος ο πυρήνας θα λάμψει στο απόλυτο σκοτάδι με την απέλπιδα έσχατη λάμψη ενός υπερκαινοφανούς

Ακονίζω κάτι ξυράφια μέσα στο στόμα μου δια προσωπικήν μου υπόθεσιν τα βέλη μου επιστρέφονται εξ οικείων καταχωρίσεις επί καταχωρίσεων\ επί καταχωρίσεων και το όφελος ποιο όλα θα ακυρωθούν μια ωραία μέρα ή νύχτα θα ανασταλούν και ψάξε μετά να βρεις πώς και τι η χαρά μου είναι βαριά κι ασήκωτη δεν μπορώ να την κουβαλάω στην πλάτη μου σωπαίνοντας\ μια ζωή τι διάολο\αναλωθήκαμε και δεν άνοιξε ρουθούνι δεν άλλαξε σε τίποτα η πολυφορεμένη συγκατάβαση τα χιλιοφθαρμένα λόγια από σήμερα όλο και κάτι λιγότερο  θα μετράμε αναμενόμενες απώλειες το άλλο το δείνα το τυχαίο αυτό το τυχαίο (ή μοιραίο;) που όλο και περισσότερο\ με παραξενεύει για το πώς φτάσαμε ως εδώ any suggestions?

Πες μου τι δεν μπορώ για να τολμήσω πες τάχα τι μου λείπει για να το προσπαθήσω ρίξε με πα στη γη να ξαναξεκινήσω όρισέ με εσύ αν θες, να με ξανασυστήσω κι αν πάλι προς τα πίσω καμιά φορά κυλήσω κλείσε καλά τον δρόμο για να μεγαλουργήσω κι αν πάλι δεν μ' αφήνεις κάτι κι εγώ να δώσω βρες μου έν' ακόμα σφάλμα για να το απογειώσω! Αφιερωμένο σε όλες και όλους που μεγαλουργούν σιωπηρά και με εκκωφαντικό εκτόπισμα ψυχής στους Παραολυμπιακούς (γιατί, αλήθεια, "παρά"; Γιατί όχι, απλώς, "Ολυμπιακοί Άθλοι;") 

"Ένδον σκάπτε, ένδον η πηγή του αγαθού και αιεί αναβλύειν δυναμένη, εάν αεί σκάπτης" (Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Ζ,59) είναι κάτι λέξεις που όλο μου διαφεύγουν και μου ξεμένουν κάτι υπολειπόμενα νοήματα ίσως δεν είναι καν λέξεις κάτι αχ και άσθματα κάτι αναστεναγμοί ασυντόνιστα φωνήεντα το μωρό το παιδί το κλάμα ο άηχος πόνος η έκπληξη της απουσίας το άλμα στο κενό το άλμα προς τα μέσα ξέρεις πώς είναι  να βυθίζεσαι μέσα σου είναι η ασφυξία ο συριγμός της αγωνίας η απροσδιόριστη ανησυχία τα βράδια η αναμονή για το πρώτο φως δεν έχω καταλάβει πολλά ντύνομαι το κέλυφός μου και ψελλίζω κάτι παρενθέσεις κάτι άηχα κι αλλάζω πλευρό μήπως και σωπάσουν μέσα μου αυτές οι ενοχλητικές παραινέσεις οι σιωπές δεν με τρομάζουν μου είναι γνώριμη η ασφάλειά τους πες μου κάτι χωρίς λέξεις αν μπορείς ίσως να βρω τότε αν υπάρχει νόημα

πήρα τα λιγότερα δεν πήρα τίποτα αρκετές φορές έπρεπε να εφεύρω να επινοήσω τα εις εαυτόν τα δικαιούμενα self blame self pain [πάψε πάψε αυτή η θυματοποίηση μυρίζει πολυκαιρισμένο teen spirit] τι σκατά πού πατάς πού πατώ άφησέ με για να πάω ίσα κάτω στον βυθό για να θυμηθώ ίσως και να θυμηθώ πότε πήρε να στραβώνει και να μπάζει όλο αυτό άφησέ με στο θυμό να διαλύσω' ό,τι ακόμα  παραστέκει σταθερό να τα σπάσω όλα για όλα και μετά να διαλυθώ ίσως έτσι να μπορέσω απ' την αρχή να τα συνθέσω όπως θα 'πρεπε όπως θα 'ταν αν... Αρκετά! 'Ισα μ' εδώ Αρκετά! 'Ισα μ' εδώ

Το καπέλο αφημένο επάνω στο τραπέζι χρόνια τώρα περιμένει  οι καλύτερες μέρες πάντα συνομιλούν με την προσμονή πάρε με στα χέρια σου σκίασέ με φύλαξέ με  σαν παράξενη λεία πέτρα γλιστράω επάνω στην επιφάνεια των πραγμάτων που συμβαίνουν τώρα έξω από μένα έχω απαλλαγεί, ευτυχώς, από κάθε ματαιοδοξία τώρα θα σηκώσουμε τα μικρά πανιά δεν θέλω να φτάσω μακριά δεν ζήτησα αποστάσεις μα ούτε και τάχα μου υπεράνω άσε τους υπερφίαλους ψημιθιοθήρες πόσο έχω κουραστεί απ' όλα αυτά σαν σκιερή ανάμνηση να ξεχαστώ αυτή η υπέρτατη φιλοδοξία μου κι ας προσπεράσουν οι μεγάλοι ας κυλήσουν οι ώρες ανεπαίσθητα κι ειρηνικά χωρίς δόγματα και εξάρσεις νικηθήκαμε και τι έγινε ποιος αλήθεια νοιάζεται  σβήσε το φως το σκοτάδι ειρηνεύει κι εξισώνει κάθε παράφορο αίσθημα με το ελαφρύ θρόισμα που ταξιδεύει μέσα από ανοιχτά παράθυρα κατευθείαν στο γυμνό σώμα που παίρνει το περίγραμμά του απ' τις σκιές που γλιστρούν στον τοίχο σαν περαστικοί αρχάγγελοι διακριτικό ρεύμα διαπερνάς τας ψυχάς ημών

Fuck U if you think I m getting too emotional Fuck U  If you patronizing me Fuck U if you playing with my soul Fuck U for every little single hard time you giving me Fuck U if you think I m gonna be like you Fuck U if you fuck around with my superstitious or if you think I m kind of drama too much Fuck U if you thought that I could never make it Fuck U if you deal with my reckless faults Fuck U for bringing me down when I strived to stand tall Fuck U  for squeezing me in when I tried not to fall Fuck U for playing with my pain when I just wanted you around Fuck U for hundreds and hundreds of fucking barriers of cruel misconceptions and drawbacks and falls for endless frustrations  for useless conversations for dragging me down for fucking my brain for loosing it all again and again Fuck U  for knowing me not it ain't my fucking fault cause I m no fraud I lost faith in God long long ago Fuck U and farewell I know you bloody well you don't know me at all and you never ...