Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Υπερκαινοφανείς

Είναι που μπορείς και προσαρμόζεσαι
χαμαιλεοντίζεις 
αφομοιώνεις τα πάντα
κι έτσι προχωράς
άντε και σήμερα
να δούμε πού φτάνουν
τα όρια
πού φτάνει η όραση\
σε ΄ένα μεταίχμιο\
πέραν του οποίου
όλα μοιάζουν να θολώνουν
να διαχέονται
ν' αναμεινγνύονται
κι αν είσα master του είδους
θα δεις πολλά παράδοξα
που θα προκύψουν
διεργασίες εν τω βάθει
και νέες αναπαραστάσεις
θυμάσαι αλήθεια
χρόνια πριν στο Λονδίνο
πώς να μην θυμάσαι
την Αναπαράσταση
κάποιοι από τότε
σίγουρα θα έχουν φύγει
δεν γλιτώνει κανείς
στη στροφή
θα σε περιμένει
όσο κι αν αλλάζεις
μικρέ μου 
Δαβίδ - Ροβέρτε
στο τέλος ο πυρήνας
θα λάμψει στο απόλυτο σκοτάδι
με την απέλπιδα έσχατη λάμψη
ενός υπερκαινοφανούς


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία