Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λέξεις

"Ένδον σκάπτε, ένδον η πηγή του αγαθού και αιεί αναβλύειν δυναμένη, εάν αεί σκάπτης"
(Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Ζ,59)

είναι κάτι λέξεις
που όλο μου διαφεύγουν
και μου ξεμένουν
κάτι υπολειπόμενα νοήματα
ίσως δεν είναι καν λέξεις
κάτι αχ και άσθματα
κάτι αναστεναγμοί
ασυντόνιστα φωνήεντα
το μωρό
το παιδί
το κλάμα
ο άηχος πόνος
η έκπληξη της απουσίας
το άλμα στο κενό
το άλμα προς τα μέσα
ξέρεις πώς είναι 
να βυθίζεσαι μέσα σου
είναι η ασφυξία
ο συριγμός της αγωνίας
η απροσδιόριστη ανησυχία τα βράδια
η αναμονή για το πρώτο φως
δεν έχω καταλάβει πολλά
ντύνομαι το κέλυφός μου
και ψελλίζω κάτι παρενθέσεις
κάτι άηχα
κι αλλάζω πλευρό
μήπως και σωπάσουν μέσα μου
αυτές οι ενοχλητικές παραινέσεις
οι σιωπές δεν με τρομάζουν
μου είναι γνώριμη
η ασφάλειά τους
πες μου
κάτι χωρίς λέξεις
αν μπορείς
ίσως να βρω τότε
αν υπάρχει νόημα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά