Ex Post

έχω στη διάθεσή μου μια ελάχιστη θέση στο ενδιάμεσο κινούμενος κίνδυνος μια ακροβασία γνώμη μου η αβεβαιότητα πίσω αφήνοντας τριμμένες προτάσεις ευλαβικά σκορπισμένες αναπολήσεις τι ήταν  τι υπήρξε δεν ήξερες να πεις τώρα κοιτάζεις πέρα στον τεθλασμένο ορίζοντα και μια θολή γραμμή\ φαίνεται να διατρέχει όλα πέρα ως πέρα αν σε γνωρίσω θα το καταλάβεις μέσα από νεύματα κι ανεπαίσθητα ακούσια κινήματα της σάρκας πόσο μας προδίνει αυτή η ονειροπόληση που λέμε ζωή η κάθε παράλειψη το κάθε λάθος η κάθε υστέρηση δεν θα είχα τίποτα αν τα είχα όλα ό,τι χάνουμε η πιο στέρεη επιβεβαίωση του μετέωρου πετάγματος πάλι σήμερα κάτι ψυχές μετοίκησαν που δεν τις αναγνωρίζεις κάποιοι ξεχάστηκαν γιατί έζησαν άγνωστοι άλλοι γυρίζουν πίσω  στη γνωστή θέση στην πολυθρόνα τα πράγματα διαιωνίζουν το σχήμα που παίρνει η απουσία αν απλώσω στον ύπνο το χέρι μου μη μου το αποστρέψεις είναι που θα ζητώ να με κρατήσεις μην κρημνιστώ στις άλογες μνήμες  των άλλων που ολοένα  χωρίς να θέλω αφομοιώνω...

I ve got no skills I ve got you I ve got no idea I ve got no ideals το παιδί δεν έμεινε παιδί το παιδί παίζει κρυφά με γέννησες  με απαρνήθηκες φόρεσα τα καλά μου ρούχα τα νέα μου παπούτσια ψήλωσα μέχρι την κόγχη της μοναξιάς έπειτα απαλλάχθηκα σε μια παραλία το παιδί ξέχασε το παιδί ξέρει δεν ξέρω περνάνε όλα μπροστά μου δεν αποτυπώνεται τίποτα έγραψες την αναφορά; έγραψα την αναφορά την ξανάγραψα την απόρριψα την εξέτισα νόμιζα πως δεν θα τα καταφέρεις έτσι πίστευαν όλοι κρυφά δεν λέγονται αυτά το παιδί μιλά την αλήθεια έχτισες φόβους πολλούς με παιδικά τουβλάκια ξύλινους φόβους που μπάζανε κρύο το βράδυ ήρθα ήρθες ναι και ντύθηκες τη σιωπή μου άναψες ένα φωτάκι το παιδί δεν φοβάται  κοιμάται στον ύπνοτου έβλεπε λυγμούς α, πέρασε πάει αυτό ήταν  I ve got you under my skin into my skin into my bones παίζουμε;  

θα βρεθώ κοντά σου ένα πρωί  μετά το ξημέρωμα όπως θα το 'χεις φανταστεί κι όταν δεν θα βρίσκομαι φανερά πάλι εκεί θα είμαι ανασηκώνοντας τα πέπλα μια ράθυμης Κυριακής ας μη βγούμε ας μην ανοίξουμε πολύ το παράθυρο μην εισβάλει με μιας η τρικυμία των άλλων ας μην αρθρώσουμε καν το ναι το έλα η διαδικασία της ίασης να προχωρά αργά και ανεπαισθήτως έτσι πρέπει να μετράμε πλέον όχι το εδώ το εκεί αλλά σ' έναν τόπο του ενδιαμέσου μιας εκεχειρίας σωμάτων τε και ψυχών  είναι νωρίς  ακόμα μην πας πουθενά μείνε εδώ μετέωρο κορμί μου ξεχασμένο κι απόξενο            

free falling μέσα από λευκό τριαντάφυλλο προβάλλει ένα λευκό τριαντάφυλλο κι άλλο κι άλλο κιόλαμαζίταφυλλαπεφτουνστηναυλή πέφτουν στην αγκαλιά σου ξύπνησε το φως και ζήτησε τη σκιά η σκιά έπεσε κάτω βαριά και τα μάτια κύλησαν πέρα κάτω freefalling είσαι ελεύθερος να πέφτεις δεν είσαι λεύτερος τα παιδιά πέρασαν\ με φωνές και χάχανα και χάθηκε έπεσε ένα λεπτό ωπ! κι άλλο ένα λεπτό λίγο λίγο μαζεύτηκαν οι πεσμένες ώρες γίνανε κολιέ στο λαιμό σου γίνανε θηλιά από στάλες πρωινές το πρωί ωπ!  έπεσε κι ένα πρωί freefalling στη σειρά όλοι στη σειρά ένα δύο ΄ ένα δύο\σβήσε τα φώτα όχι άσε ένα μικρό φως ωπ! έσβησε ένα μικρό φως και λυπάμαι λυπάμαι αλλά δεν έχω να ξοδέψω δεν θυμάμαι μια αλυσίδα σπάει μια αλυσίδα από πεταλίδες πέφτει πέφτει κομματάκια  άμμος λεπτή\ άμμος ήσυχη θα κοιμηθώ άσε με ετοιμάζομαι  ελεύθερη πτώση  

κάποτε ήσουνα παιδί και τώρα πια δεν είσαι οι μέρες ήρθανε και φύγανε οι φίλοι  ενηλικιωθήκανε άλλοι θα φύγανε μακριά πατώντας στέρεα γερά κι άλλοι θα ξεχαστήκανε τώρα πια λέω να ξαποστάσω πέρασε ο πρώτος ο καιρός λιγόστεψαν οι αυταπάτες μερίμνησε ο χρόνος για όλ' αυτά τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη  πέρασε μια ο τρυγητής πέρασε δυο ο θεριστής κι όλα θα κάνουνε τον κύκλο τους καλή σου νύχτα αγάπη μου κι αν θα μ' ονειρευτείς θα 'ναι γιατί ήμουνα εδώ προτού ακόμα το σκεφτείς καλή σου νύχτα αγάπη μου κι αν στο πλευρό σου μ' αισθανθείς θα 'ναι γιατί ξεκίνησα νωρίς πριν καν ακόμα να φανείς πριν μες τα χείλη ο κόσμος όλος να ξαναγίνει το παιδί  που ήμουν εγώ που ήσουν εσύ που είμαστε εμείς

μου στέλνουν τελεσίγραφα τα μάτια που με λιώνουν και πάνωθέ μου μαχαιριές γλυκά μου αναλιγώνουν αν φοβηβείς αν κουραστείς μη φύγεις μην πετάξεις κι αν πάλι μου φανερωθείς στα μάτια μην κοιτάξεις γιατί με καίνε σαν φωτιές βαθειά μες την καρδιά μου κι όλο χαράζει πυρκαγιές σαν γίνεσαι δικιά μου κι αν μες το χάραμα χαθείς το βλέμμα μην αλλάξεις γιατί φωτιά θα γίνεσαι στον ήλιο να πετάξεις  

το δέρμα είναι πληγή φλύκταινες πύο  αηδιαστικά εκζέματα το δέρμα αναπνέει ζει εκεί από κάτω αλλάζει χρώμα ασπρίζει καίγεται κοκκινίζει μπλαβιάζει σαπίζει το δέρμα αναρριγά ενθυμείται αλλά και ξεχνά ακούει μουσική κι αναταράζεται ερωτεύεται κι αναλιγώνει το δέρμα είναι φίλος άσπονδος το γδέρνεις το χτυπάς το ξεσχίζεις μα δεν τ' αλλάζεις εκεί θα σ' ακολουθεί ως το τέρμα κι έπειτα ακόμα αυτό δική του πορεία χαράζει το δέρμα είναι ουλές ρυτίδες και σκάμματα ιδρώτας κι αγωνία άγγιγμα κι απόσταση πόνος κι αγαλίαση αναψυχή και έρημος γυμνή αλήθεια κρυφή λαχτάρα κατάρα του χρόνου μαρασμός  ανεκπλήρωτες χίμαιρες κι ανέλπιστες χαρές