Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

παιδί

κάποτε ήσουνα παιδί

και τώρα πια δεν είσαι

οι μέρες ήρθανε και φύγανε

οι φίλοι  ενηλικιωθήκανε

άλλοι θα φύγανε μακριά

πατώντας στέρεα γερά

κι άλλοι θα ξεχαστήκανε

τώρα πια λέω να ξαποστάσω

πέρασε ο πρώτος ο καιρός

λιγόστεψαν οι αυταπάτες

μερίμνησε ο χρόνος για όλ' αυτά

τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη 

πέρασε μια ο τρυγητής

πέρασε δυο ο θεριστής

κι όλα θα κάνουνε τον κύκλο τους

καλή σου νύχτα αγάπη μου

κι αν θα μ' ονειρευτείς

θα 'ναι γιατί ήμουνα εδώ

προτού ακόμα το σκεφτείς

καλή σου νύχτα αγάπη μου

κι αν στο πλευρό σου μ' αισθανθείς

θα 'ναι γιατί ξεκίνησα νωρίς

πριν καν ακόμα να φανείς

πριν μες τα χείλη ο κόσμος όλος

να ξαναγίνει το παιδί 

που ήμουν εγώ

που ήσουν εσύ

που είμαστε εμείς


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία