Ex Post

 Γεια με λένε... είμαι ηθοποιός αναζητώ ρόλο τρέχω από σκηνή σε σκηνή απρόσκλητος απρόσιτος ζω για τα φώτα πίσω απ' αυτά πέρα απ' αυτά είμαι ένα κοστούμι κρεμασμένο σε περίοπτη θέση ας είναι β ας είναι γ έστω ένα πέρασμα θα το κάνω διακριτικά ξέρεις αλλά και δραματικά συγχρόνως μια ατάκα ή και καμία πόσα λόγια δεν σκορπίζονται ανέξοδα αναζητώ ρόλο από τότε που θυμάμαι υποδύομαι μπροστά σε έναν καθρέφτη εσύ είσαι ο καθρέφτης αλλιώς μπουρδουκλώνομαι σαν ξεχαρβαλωμένη μαριονέτα α πόσο τα ζηλεύω νέα παιδιά που περιφέρονται λαμπερά και άσκοπα για χάρη της όρασης όλα γι' αυτή γίνονται τι νομίζεις δεν έχω ατζέντη δεν έχω σενάριο αυτοσχεδιάζω την αυτοκαταστροφή μου με τη σπουδή νεοφώτιστου διάττοντα

ξεχάστηκα μέσα στον κόσμο δεν ξέχασα ζήτησα συγγνώμη με χίλιους τρόπους κανείς δεν αποκρίθηκε δεν ένιωσα πικρία μόνο αφόρητη θλίψη που περιέφερα  σαν ξεχασμένη αποσκευή κι όλοι περνούσαν ο καθένας ζητούσε τα δικά του να ζήσω τις χίλιες ζωές των ξένων τόσο που έχασα το σώμα μου και ξέχασα να ζω για μένα και ρωτούσαν  ρωτούσαν επίμονα αναμένοντας μία θετική απάντηση κι έβγαζα κι έδινα πιστοποιητικά αθανασίας για τον καθένα που δεν ίσχυαν βέβαια έπειτα,  εξαντλημένος από το βάρος των αλλότριων κρύφτηκα στο κέλυφος της μετάνοιας και των παράξενων συνειρμών ως την επόμενη μέρα κι ως την επόμενη κι έτσι πηγαίναμε λέγοντας και κάνοντας ό,τι ήταν δυνατόν ως το κλείσιμο μέχρι να μαζευτούν τα υπολείμματα των περασμένων ωρών και να πέσουμε ένδοξα  στα πιο βαθειά όνειρα

σε βλέπει και σε χαιρετά είτε θα κάθεται στην καρέκλα του δίπλα στο περίπτερο ή θα βαδίζει σιγά ένα γύρο σαν ν' αναζητά κάτι χαμένο σε χαιρετά με  μια έκφραση απορίας μπα, αλαφροϊσκιωτος θα είναι ίσως όμως λέω ίσως να είναι  ο εκπεσών άγγελος ξέρεις όπως στην ταινία του Wenders χωρίς όμως τα φτερά έτσι παππούλης που είναι  και λιπόσαρκος σίγουρα θα 'χει εκπέσει από βαρύ έρωτα χρόνια πολλά πριν στην αρχή ντρεπόμουν να τον αντικρίζω τώρα πάλι ντρέπομαι  να μην αντιχαιρετώ δεν ζητά, δα, και τίποτα μόνο ένα στιγμιαίο βλέμμα που μπορεί όμως να σ' αιχμαλωτίσει μια ζωή αν κάπνιζα θα το πρόσφερα τσιγάρο τώρα τι να προσφέρω τι  πέρα από τη φευγαλέα αμηχανία μου να δεις δεν θα με εκπλήξει καθόλου αν κάπου ακούσω  πως αυτός εκεί είναι ο κυρ Άγγελος και το πιο παράξενο ακόμα είναι πως λίγο πιο πέρα στη Νέα Ιωνία κάπου τριγυρίζει ένας σαν δίδυμός του χαμένος κι αυτός στον κόσμο μ' ένα μόνιμο αδικαιολόγητο καλοσυνάτο χαμόγελο ένα παιδί σε σχήμα γέρου ένας άλλος άγγελος α...

  Η κίνηση αποκαταστάθηκε τα δρομολόγια διεξάγονται κανονικά ήμουν εκεί μόνη  δεν έβλεπα κανέναν κανείς δεν με έβλεπε δεν είχα το κουράγιο  φοβόμουν ήθελα να γυρίσω πίσω  ήθελα από κάπου δεν με έβλεπε κανείς δεν καταλάβανε δεν τόλμησε κανείς δεν έβλεπα  είχα αργήσει  δεν με περίμενε κανείς μέρες τώρα που έπαψα δεν με κράτησες δεν είχα τίποτα δεν είχα ούτε ένα εγώ κάθε τόσο μία σκέψη πισωπατούσα εκκρεμούσα  δεν ήθελα πήγα στην άκρη μια ζάλη μια φευγαλέα στιγμή δεν κατάλαβα εκκρεμούσα μέσα μου ,,,,,…….-----------

κάτω απ΄το σύννεφο θα δραπετεύω από τον θόλο που τριγυρνώ και πάλι ψηλώνουν χίλιοι ανέμοι που με σκορπάνε στον ουρανό κι όλο λέω θα κατεβώ θα ξεκινήσω εδώ θ' αφήσω κι όλο φεύγω και γυρνώ ξανά στον ίδιο τον γυρισμό ό,τι πονάω το ξεχνάω τ' αγαπάω μα δεν το βρίσκω είναι που ξέρω πως δεν ξέρω κι ούτε θα μάθω όσο κι αν ζω κι η αλήθεια ούτε βοήθεια μια συνήθεια που υποφέρω αν καταφέρω να περάσω κι όταν φτάσω ίσως να δω ν΄ ανεβαίνεις να διαβαίνεις κι αν ποτέ μου σε συναντήσω να πληρώνω να μη σώνω και να σβήνω κάθε λεπτό που περνάει δεν γυρνάει, μα γερνάει δες λίγο λίγο το φεγγάρι ούτε μια χάρη μια σκιά για να σκεπαστώ να κοιμάμαι να θυμάμαι πως φοβάμαι ό,τι μου λείπει με τη λύπη που μου σφίγγει σαν θηλιά το κάθε μισό που δεν βρίσκω τόσο ρίσκο που δεν πήρα ούτε μια στάλα μια ψιχάλα δυναμώνει κάθε βράδυ στον γυρισμό είναι μόνοι με θυμώνει το παιδί το αγαπημένο εδώ δε μένω κι υπομένω να ξοδεύω και να χρωστώ τ΄ασυμμάζευτα τα λάθη τι έχεις πάθει τι μου θυμίζεις ό, τι χτίζεις το γκρεμίζεις ...

 Αν ήταν έτσι θ' αναχωρούσαμε μ' ανυπομονησία ανείπωτη απ' το προηγούμενο βράδυ μόνο τα απαραίτητα μόνο ό,τι χωράει ανάμεσά μας και καλύτερα να μην χωράει τίποτα όλα να είναι περιττά  και να μένουν πίσω καθώς θα ξεμακραίνουμε απ' το λιμάνι τι κι αν ξέρεις πως αργά ή γρήγορα η επιστροφή θα σου χτυπά την πλάτη καμιά σημασία για μια φορά καμία σκέψη μόνο προσδοκίες μόνο αναμονές ούτε υποσχέσεις ούτε απολογισμοί μόνο πάνω στο κύμα λικνίζοντας με τον αέρα στα μαλιά έγνοια καμιά ώσπου η χώρα να φανεί κι ίσως να γενηθούμε πάλι μικροί κι αθώοι σ' ένα νησί

ίσως εκεί που όλα αρχίζουν εκεί και πάλι να γυρνάν κ έτσι απάντηση να βρίσκουν  για τούτο βρίσκομαι συχνά πίσω εκεί στο πατρικό μου στο σκοτεινό δωμάτιό μου  που ήταν δεν ήτανε δικό μου σε μια ηλικία ακαθορίστου σα να 'ταν χθες σα να 'ταν τώρα κι είμαστε όλοι εκεί μαζί νεκροί αλλά και ζωντανοί όλα επιστρέφουν στην πηγή είτε το θες είτε και  όχι και σε τραβάει μια απόχη κι είναι το σήμερα σαν χθες εκεί το βράδυ τρομαγμένος απ' όνειρο ή από λογισμό ξύπνησα πάλι ναρκωμένος στο έρεβος το αλαργινό κι ήσουν εσύ' γλυκειά μου μάνα μια αγκαλιά παρηγοριάς έλα μαζί μου μη φοβάσαι έτσι απάντησες  μεμιάς μες στα σκοτάδια μου παρούσα κι ίσως καιρό να το χρωστούσα ίσως βαραίνανε πολλά μ' ένα παράπονο ένα κλάμα  που όλο το δούλευα καιρό βρήκα στον κόρφο σου αντάμα παρηγοριά και νυχτωρό έπειτα με υγρά τα μάτια έτσι αξημέρωτα θαμπά  καθόμουν και συλλογιζόμουν κι όλα τα έκλωθα ξανά  στο σύνορο στο αποϋπνι κι ούτε που ξέρω πια γιατί τι ήταν και πάλι τι δεν ήταν κι αναρωτι...