όνειρο revised

ίσως εκεί που όλα αρχίζουν
εκεί και πάλι να γυρνάν

κ έτσι απάντηση να βρίσκουν 

για τούτο βρίσκομαι συχνά

πίσω εκεί στο πατρικό μου

στο σκοτεινό δωμάτιό μου 

που ήταν δεν ήτανε δικό μου

σε μια ηλικία ακαθορίστου

σα να 'ταν χθες

σα να 'ταν τώρα

κι είμαστε όλοι εκεί μαζί

νεκροί αλλά και ζωντανοί

όλα επιστρέφουν στην πηγή

είτε το θες είτε και  όχι

και σε τραβάει μια απόχη

κι είναι το σήμερα σαν χθες

εκεί το βράδυ τρομαγμένος

απ' όνειρο ή από λογισμό

ξύπνησα πάλι ναρκωμένος

στο έρεβος το αλαργινό

κι ήσουν εσύ'

γλυκειά μου μάνα

μια αγκαλιά παρηγοριάς

έλα μαζί μου μη φοβάσαι

έτσι απάντησες  μεμιάς

μες στα σκοτάδια μου παρούσα

κι ίσως καιρό να το χρωστούσα

ίσως βαραίνανε πολλά

μ' ένα παράπονο ένα κλάμα 

που όλο το δούλευα καιρό

βρήκα στον κόρφο σου αντάμα

παρηγοριά και νυχτωρό

έπειτα με υγρά τα μάτια

έτσι αξημέρωτα θαμπά 

καθόμουν και συλλογιζόμουν

κι όλα τα έκλωθα ξανά 

στο σύνορο στο αποϋπνι

κι ούτε που ξέρω πια γιατί

τι ήταν και πάλι τι δεν ήταν

κι αναρωτιέμαι πώς και τι

Θέ μου, πόσο κακό πια έχω κάνει

πώς γίνεται κι όμως μαθές

τόσο κι ακόμα άλλο τόσο

που μένει στο διηνεκές

δεν ξεπληρώνεται, αυξάνει

μπαίνουν οι τόκοι σταθερά

που ένα ποτάμι δάκρυα φτάνει

ίσα μια δόση να ξοφλά