Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

θα 'μαι

κάτω απ΄το σύννεφο
θα δραπετεύω
από τον θόλο που τριγυρνώ
και πάλι ψηλώνουν
χίλιοι ανέμοι
που με σκορπάνε στον ουρανό

κι όλο λέω θα κατεβώ
θα ξεκινήσω
εδώ θ' αφήσω
κι όλο φεύγω και γυρνώ
ξανά στον ίδιο τον γυρισμό
ό,τι πονάω το ξεχνάω
τ' αγαπάω
μα δεν το βρίσκω
είναι που ξέρω
πως δεν ξέρω
κι ούτε θα μάθω όσο κι αν ζω
κι η αλήθεια ούτε βοήθεια
μια συνήθεια
που υποφέρω
αν καταφέρω να περάσω
κι όταν φτάσω
ίσως να δω
ν΄ ανεβαίνεις
να διαβαίνεις
κι αν ποτέ μου σε συναντήσω
να πληρώνω να μη σώνω
και να σβήνω κάθε λεπτό
που περνάει
δεν γυρνάει,
μα γερνάει δες λίγο λίγο
το φεγγάρι ούτε μια χάρη
μια σκιά για να σκεπαστώ
να κοιμάμαι να θυμάμαι
πως φοβάμαι ό,τι μου λείπει
με τη λύπη που μου σφίγγει
σαν θηλιά το κάθε μισό
που δεν βρίσκω
τόσο ρίσκο
που δεν πήρα ούτε μια στάλα
μια ψιχάλα δυναμώνει
κάθε βράδυ στον γυρισμό
είναι μόνοι με θυμώνει
το παιδί το αγαπημένο
εδώ δε μένω κι υπομένω
να ξοδεύω και να χρωστώ
τ΄ασυμμάζευτα τα λάθη
τι έχεις πάθει
τι μου θυμίζεις
ό, τι χτίζεις το γκρεμίζεις
να προλάβεις κάποιο κακό
που είναι μύθος
τόσο πλήθος
τι ζητάς εγώ θα στο δώσω
θα πληρώσω θα ματώσω
αλλά πάλι θα 'μαι εδώ

Ωωωωω, ωωωωω
θα 'μαι εδώ
Ωωωωω, ωωωωω
θα 'μαι πάλι εδώ


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά