Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

θα 'μαι

κάτω απ΄το σύννεφο
θα δραπετεύω
από τον θόλο που τριγυρνώ
και πάλι ψηλώνουν
χίλιοι ανέμοι
που με σκορπάνε στον ουρανό

κι όλο λέω θα κατεβώ
θα ξεκινήσω
εδώ θ' αφήσω
κι όλο φεύγω και γυρνώ
ξανά στον ίδιο τον γυρισμό
ό,τι πονάω το ξεχνάω
τ' αγαπάω
μα δεν το βρίσκω
είναι που ξέρω
πως δεν ξέρω
κι ούτε θα μάθω όσο κι αν ζω
κι η αλήθεια ούτε βοήθεια
μια συνήθεια
που υποφέρω
αν καταφέρω να περάσω
κι όταν φτάσω
ίσως να δω
ν΄ ανεβαίνεις
να διαβαίνεις
κι αν ποτέ μου σε συναντήσω
να πληρώνω να μη σώνω
και να σβήνω κάθε λεπτό
που περνάει
δεν γυρνάει,
μα γερνάει δες λίγο λίγο
το φεγγάρι ούτε μια χάρη
μια σκιά για να σκεπαστώ
να κοιμάμαι να θυμάμαι
πως φοβάμαι ό,τι μου λείπει
με τη λύπη που μου σφίγγει
σαν θηλιά το κάθε μισό
που δεν βρίσκω
τόσο ρίσκο
που δεν πήρα ούτε μια στάλα
μια ψιχάλα δυναμώνει
κάθε βράδυ στον γυρισμό
είναι μόνοι με θυμώνει
το παιδί το αγαπημένο
εδώ δε μένω κι υπομένω
να ξοδεύω και να χρωστώ
τ΄ασυμμάζευτα τα λάθη
τι έχεις πάθει
τι μου θυμίζεις
ό, τι χτίζεις το γκρεμίζεις
να προλάβεις κάποιο κακό
που είναι μύθος
τόσο πλήθος
τι ζητάς εγώ θα στο δώσω
θα πληρώσω θα ματώσω
αλλά πάλι θα 'μαι εδώ

Ωωωωω, ωωωωω
θα 'μαι εδώ
Ωωωωω, ωωωωω
θα 'μαι πάλι εδώ


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά