Ex Post

Τα χείλη τ' απαλά μόνο να φιλήσω και τα μελένια μάτια λίγο να βυθιζόμουν μέσα τους πόσα κρατάς κρυφά και δεν μπορώ να προσεγγίσω πόσο υποφέρω γλυκά με το λιγωτικό του πόθου κέρασμα τα χείλη να στάζουνε το άγριο μέλι στα χέρια δυνατά να με κρατάς κι όλο να φτάνω κι όλο να διψώ ν ανοίγεις από λίγο έπειτα ποταμός και θάλασσα μανιασμένη αχ να μπορώ μονάχα στα κύματά σου να μετρηθώ να πάρω μιαν ανάσα' και στο βυθό σου να μείνω να μείνω εκεί και ζωντανή να σε ονειρευτώ

Η βέβηλη τελετουργία Όλα τα κρατώ κρυφά απόκρυφα Στις πιο μακρυσμένες έλικες Ή πίσω απ’ τον ιππόκαμπο Ώστε, όταν πια δεν θα μπορώ Να θυμάμαι τίποτα άλλο Μόνο αυτές οι σκέψεις Να με κρατάνε Κάθε απόγευμα θερινό έρως εσπερινή μου σπορά’ είχα στο χέρι μου και στα μάτια μου και στο νου και σε κάθε εικόνα κυριευμένος ως τα πιο έσχατα δεν άργησα να οργάσω πάλι επάνω σου μα μου έλειπε το πιο πολύ το πιο δικό το ολότελα όταν κόβεται μαχαίρια η ανάσα και ένας χτύπος χάνεται όταν με μια παύση στην κορυφή των ηδονών σου το ανεπίστροφο όλα ξανά θα τα φυλάξω να τα γεύεσαι θέλω όμως τώρα πόσο θέλω κι εσύ μαζί μου να αφήνεσαι και με τα χέρια σου να ψηλαφίζεις τ’ ακριβά σου δώρα και μέσα στο μαξιλάρι να πνίγεις την κραυγή του επερχόμενου προσωρινού λυτρωμού

Το στόμα Να σου γεμίσω με φωτιά Κι απ΄ τη φωτιά να πιω και γω Δεν μπορώ χωρίς εσένα Να καίγομαι για σένα Πάρε στα χέρια σου Όμορφα και γλυκά Το δυνατό ποτό Που τόσο λαχταρώ Άσε με να το χορτάσω Μια φορά Όχι μη μ αφήνεις Έτσι κάνε με Όλο και πιο πολύ Στη σφαίρα του πόθου  σου Να χάνω κάθε μέτρο Και να μην ξεχωρίζω πια Αυτό που ζω Κι αυτό που μέσα μου έχω Κάθε ώρα και λεπτό Αναζητώ το δυνατό Που είναι αδύνατο Το στέρεο και στιλπνό Τυλιγμένο με έλαια Να γυαλίζει στο φως Του πρωινού Στον καναπέ καθώς απλώνεις Την ημέρα που έρχεται Επάνω στις γάμπες σου Να μιλάν όλα για σένα Κι όλοι να σε ποθούν Και περισσότερο απ’ όλους Να είμαι εγώ Πιστός σου θεράποντας ερρώμενος

Για σένα Κάθε απομεσήμερο Θα καίγομαι ολόκορμα Τα πυρωμένα χέρια Επάνω μου να κλείνεις Μέσα σ’ έναν κύκλο Φωτιάς και νερού Η καταιγίδα ήρθε Κι άφησε Ένα ακόμα πιο έντονο Αίσθημα καύσου Τα λόγια Παλεύω μα Δεν μπορούν να μετριάσουν Ο ιδρώτας δεν μπορεί Να είναι μέτριος Το κεφάλι μου φλέγεται ανοίγει σε χίλια κομμάτια χάνομαι μέσα στους ατμούς και την υγρασία σ ‘ένα παραλήρημα άρρητο που δεν πληρώνεται έτσι θέλω να με τυραννά να με διαλύει και να με ανασυνθέτει μέσα σου κάμνοντας για τον έρωτα  μόνο κι ούτε σκιές ούτε και σκέψη μόνο τα μέλη σου επάνω μου τερπνά και έντονα σαν τη μπόρα να μαίνεσαι κι όλα εδώ να καταλύεις στον κύκλο σου μέσα ικέτης, θεός, φωτιά, βωμός εγώ για σένα λαμπρά να καίομαι κι όλα τ΄άλλα ασήμαντα

Το νιώθω Ξεχειλίζει Και δεν ημερώνει Πόσος δρόμος Πόση αναμονή Στα χιλιόμετρα που μαζεύω Στο ακουστικό που περιμένει Κάθε μέρα ξετυλίγω εικόνες Και μπαίνω στο ίδιο Επαναλαμβανόμενο πάθος που Τροφοδοτείται Από τον ίδιο Τον εαυτό του Πάλι θα σε λατρέψω Αγάπη μου Όπως την κάθε μέρα Πάλι θα σε ζητήσω Απεγνωσμένα Πονώντας γλυκά Και με χαρά πονώντας Λέω πως όχι Θα το φυλάξω αυτό Που με κατακλύζει Μα σε σένα Ξανά και ξανά Προμελετημένα Κι αβοήθητα Με ηδονή ανείπωτη Κι ενοχή καμία Έμπλεος στο πάθος που εκκολάπτω Σαν έφηβος κι ωραίος Μέσα σου υποκύπτω

Ω, χάρισέ μου αυτό που περισσότερο ποθώ πόσο να μετουσιωθεί πια μια εικόνα που παραδέχομαι πως με κάνει να παραμιλώ και να παραλογίζομαι ω πότε, πότε θα σταλάξω μέσα όλη τη κάψα του καλοκαιριού με τον ιδρώτα μου ν’ ανακατωθεί όλο το άρωμα που αναδίδεις που είσαι εικόνα βέβηλη και άγια και δέομαι ο ασεβής δέομαι τ απογεύματα που στέκουνε ακίνητα πάνω απ το σπινθιρίζον βλέμμα αχ κοντεύω να χαθώ ολότελα μέσα και μόνο στην ιδέα σου δώσε μου την έννοια με σάρκα και καύμα με κύματα έγκαυλου πυρετού με προσπερνάς και πάλι’ ένα γύρο με τυλίγεις’ ανίκητα ατέλειωτα πόσα δεν είπα’ τόσον καιρό πόσα δεν ένιωσες και γω προσπάθησα να τα μαντεύω άραγε, να παλεύεις στο κρεβάτι κάτω απ τα κλήματα όπως και γω άραγε να μην περνά στιγμή, λεπτό, ανάσα χωρίς να είμαι ήδη σε σένα άραγε, πόσο πιο πολύ χρειάζεται για να ξέρεις το πόσο γυναίκα με κατέχεις έλα να κάνουμε μαζί ό,τι δεν γίνεται αλλιώτικα έλα και δώσε μου τ...

Μ αρέσει  να περπατώ και να κοιτάζω στα μπαλκόνια πίσω από τ' ανοιχτά παράθυρα γυναίκες που σέρνουν την κούρασή τους ανθρώπινες ατέλειες ανθρώπινοι ιστοί με τατουάζ από την άλλη νέοι ανέμελοι χωρίς να λογαριάζουνε τα λιπαρά και το χρόνο υπομονή υπομονή όλα θα περάσουνε χωρίς να καταλάβεις ωπ! πηδάς το σκάμμα και να σαι από την άλλη πλευρά παρατηρώντας χαζά σαν χρυσόψαρο στη γυάλα ζηλεύω το γατί μου που δε νοιάζεται έτσι λέω εγώ μόνο μικρές φροντίδες και μια τερατώδης αυτάρκεια τελευταία κοιμάμαι πολύ βαριά αλλά ξυπνώ ενδιάμεσα με τη δική σου θέληση γαντζωμένη κάτω από το μαξιλάρι μου να σηκωθώ να πιω ένα χυμό όπως κάνουμε μετά αλλά χωρίς τη σοκολάτα γιατί το στόμα μου δεν έχει γεύση παρά μόνο αναμασώ  τα νυχτερινά ανεπίδοτα πάθη κι άλλοτε παραδίνομαι άλλοτε επιστρέφω στο άκαιρο της υπάρξεως 1985 έτος απόλυσης όλα μπροστά ακολουθώντας, άγνωστα και δαιδαλώδη σαν της Κυψέλης τα στενά κάπου εκεί γύρω περιφερόμουν πώς να 'ξερα Φωκί...