Ex Post

Ήταν μια ωραία γιορτή, γεμάτη λόγο, εικόνες και σκέψεις, αυτή που διοργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ Μοσχάτου το Σάββατο 12 του Οκτώβρη 2013, επέτειο της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους ναζί, με επίτιμο προσκεκλημένο τον Μανώλη Γλέζο. Κεντρικός εισηγητής, ο ιστορικός Μενέλεαος Χαραλαμπίδης, που με την εξαιρετική - αν και μακροσκελέστατη -  εισήγησή του ξεδίπλωσε μπροστά μας πτυχές της ΕΑΜικής αντίστασης και της αυτοοργάνωσης των χειμαζόμενων πολιτών, τον δύσκολο χειμώνα του '41-'42. Που ανέλυσε πώς δημιουργήθηκαν και έδρασαν αλληλέγγυα, ειδικά στις ανατολικές προσφυγικές συνοικίες, οι Λαϊκές Επιτροπές Συνοικίας, (κάθε ομοιότητα με τις σημερινές συλλογικές κινήσεις κάθε άλλο παρά συμπτωματική είναι) προτείνοντας ένα πρωτοφανές υπόδειγμα ώσμωσης των λαϊκών στρωμάτων με τα μεσοαστικά, χάριν, καταρχάς, της επιβίωσης, αλλά μετέπειτα με το πρόταγμα της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής. [βλ. σχετικά Χαραλαμπίδης Μ. (2012) Η εμπειρία της κατοχής και της αντίστασης στην Αθήνα, Αλεξάνδρεια, Αθή...

Έχουμε και λέμε: Να κατεβάσω τις ψευδαισθήσεις πριν γίνουν συνήθειες Να απλώσω τα αποφόρια του Αυγούστου Να τινάξω τα χθεσινά όνειρα πάνω στις περαστικές αυταπάτες Να  φτιάξω λίστες με στιγμές ανεπίδοτες Να σιάξω λίγο τις αντιθέσεις Να σκουπίσω επιμελώς τις εμμονές Α, να σου παραδώσω και τις αλήθειες μου Δε μου χρειάζονται πια Ξέμειναν σα γριές πουτάνες Που δεν τις θέλει πια κανείς Από αύριο, θέτομεν εαυτόν εις διαθεσιμότηταν

Δε μου φτάνει μια στιγμή να ξεχαστώ Γυρνώ στο πλάι κι όλα πάλι είν' εδώ Σαν ξένο σώμα κάθε μέρα κουβαλώ Γυρνώ στο σπίτι κι όλα φταίνε Ως εδώ Είν' ένας φαύλος κύκλος Ένας χαμένος κήπος Σαν ξεχασμένος στίχος που στο μυαλό κολλάει Είναι μια ειρωνεία Ανάξια τυραννία Χαμένη Ερινύα Καρδιά μου που γερνάει Ώσπου θα φτάσει ένα σημάδι οριστικό Ό,τι τελειώνει θα έχει τέλος βιαστικό Είναι του χρόνου το χαρτιά σημαδεμένα Όσα σου δίνει παίρνει πίσω μαζεμένα Είν' ένας φαύλος κύκλος Ένας χαμένος κήπος Σαν ξεχασμένος στίχος που στο μυαλό κολλάει Είναι μια ειρωνεία Ανάξια τυραννία Χαμένη Ερινύα Καρδιά μου που γερνάει Και για το δρόμο ούτε τσιγάρο ούτε λεπτό Μόνο ένα βλέμμα απ΄τ΄αυτοκίνητο κλεφτό Σε μια πορεία που οδηγεί χωρίς σκοπό Σαν τις ψιχάλες που κυλάνε στο καπό  Είν' ένας φαύλος κύκλος Ένας χαμένος κήπος Σαν ξεχασμένος στίχος που στο μυαλό κολλάει Είναι μια ειρωνεία Ανάξια τυραννία Χαμένη Ερινύα Καρδιά μου που γερνάει ...

Αν με ζητήσεις δεν θα μπορέσω, φοβάμαι, να είμαι εκεί συνεπής Σαν πεταμένη ετικέτα μιας άγνωστης αποσκευής Και ούτε καν να με σκεφτείς Με παραισθήσεις τώρα που ζω μια χαρά ακροβατώ σε ταινίες βουβές Και δεν θυμάμαι να έχω πια ρόλο κι ατάκες πολλές Υπερβολές. Αυτά, που λες Θα είμαι εδώ χαμένος για πάντα για πάντα ένας ξένος Κι αν με ζητήσεις μπορεί να με βρεις μια στιγμή Μα πάντα θα φεύγω στην άλλη σκηνή Αν έχεις χάσει ό,τι ο καθένας μας έχει ν' αντέχει στην έρημη γη ό, τι τελειώνει κι αφήνει ακόμα μια εικόνα θολή Μια ξαφνική αναβολή Ούτε καπνός ούτε και χώμα και στάχτη κι αλάτι ούτε γη κι ουρανός ένα δελτίο συμβάντος που πέρασε σαν κεραυνός Ούτε σκιά, ούτε θεός Θα είμαι εδώ χαμένος για πάντα για πάντα ένας ξένος Κι αν με ζητήσεις μπορεί να με βρεις μια στιγμή Μα πάντα θα φεύγω στην άλλη σκηνή

Οι μέρες κύλησαν Εσύ, παιδί Χλωρό κι αδύναμο Ασουλούπωτο Δεν χωρούσες καλά- καλά μέσα στα είκοσι τα χρόνια σου Κι ας ήτανε φαρδιά η στολή Φτερούγιζε η καρδιά με κάποιο φόβο με κάποια ελπίδα σαν παιδί Σαν για ταξίδι να ετοίμαζες ή στης μάνας την αυλή πίσω να γύριζες Όλα κλείνονται μια μέρα στο συρτάρι Οι μέρες κύλησαν Εσύ, παιδί Χλωμό κι αδύναμο ακόμα στο συρτάρι Κι όλοι λείπανε

Κι εκεί που πας να χαλαρώσεις στη μεσημεριανή ραστώνη, μετά και από δυο - τρεις μπύρες και την ανηλεή ζέστη της Στερεάς να χτυπά κατακέφαλα, το μάτι πέφτει, καθώς ξεκοκκαλίζεις ενδελεχώς την Εφ. Συν. (Εφημερίδα των Συντακτών) στην εξής είδηση: Τέλος οι εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη, μετά από 39 χρόνια συνεχούς παρουσίας στις συχνότητες της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Το έφερα βαρέως, ούτως ή άλλως, που γράφτηκαν και ειπώθηκαν τόσο πολλά για το "μαύρο" στις οθόνες και τόσα λίγα έως καθόλου για τον περίφημο "λευκό θόρυβο" στις συχνότητες της ΕΡΤ που σίγησαν ελέω Στουρναρο - σουρντίνας.   Θα ήθελα, λοιπόν, να γράψω και να ενώσω την ισχνή φωνή μου με των υπολοίπων ακροατών, αυτών που, όπως εγώ, μεγάλωσαν με το "Ποπ Κλαμπ" και το "Ροκ Κλαμπ". Από εκεί πρωτάκουσα και έμαθα τους Stones, τους Pink Floyd, τους Creedence, τους ELOY, τον Eric Clapton και τόσους άλλους, καλύπτοντας ένα ευρύτατο μουσικό φάσμα, μέσα από αυτές και τις μετέπειτα εκπομπές του Πετρ...