Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Cracked



Αν με ζητήσεις
δεν θα μπορέσω, φοβάμαι, να είμαι εκεί συνεπής
Σαν πεταμένη ετικέτα μιας άγνωστης αποσκευής
Και ούτε καν να με σκεφτείς

Με παραισθήσεις
τώρα που ζω μια χαρά ακροβατώ σε ταινίες βουβές
Και δεν θυμάμαι να έχω πια ρόλο κι ατάκες πολλές
Υπερβολές. Αυτά, που λες

Θα είμαι εδώ
χαμένος
για πάντα
για πάντα ένας ξένος
Κι αν με ζητήσεις
μπορεί
να με βρεις μια στιγμή
Μα πάντα θα φεύγω
στην άλλη σκηνή

Αν έχεις χάσει
ό,τι ο καθένας μας έχει ν' αντέχει στην έρημη γη
ό, τι τελειώνει κι αφήνει ακόμα μια εικόνα θολή
Μια ξαφνική αναβολή

Ούτε καπνός
ούτε και χώμα και στάχτη κι αλάτι ούτε γη κι ουρανός
ένα δελτίο συμβάντος που πέρασε σαν κεραυνός
Ούτε σκιά, ούτε θεός

Θα είμαι εδώ
χαμένος
για πάντα
για πάντα ένας ξένος
Κι αν με ζητήσεις
μπορεί
να με βρεις μια στιγμή
Μα πάντα θα φεύγω
στην άλλη σκηνή





Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα