Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Cracked



Αν με ζητήσεις
δεν θα μπορέσω, φοβάμαι, να είμαι εκεί συνεπής
Σαν πεταμένη ετικέτα μιας άγνωστης αποσκευής
Και ούτε καν να με σκεφτείς

Με παραισθήσεις
τώρα που ζω μια χαρά ακροβατώ σε ταινίες βουβές
Και δεν θυμάμαι να έχω πια ρόλο κι ατάκες πολλές
Υπερβολές. Αυτά, που λες

Θα είμαι εδώ
χαμένος
για πάντα
για πάντα ένας ξένος
Κι αν με ζητήσεις
μπορεί
να με βρεις μια στιγμή
Μα πάντα θα φεύγω
στην άλλη σκηνή

Αν έχεις χάσει
ό,τι ο καθένας μας έχει ν' αντέχει στην έρημη γη
ό, τι τελειώνει κι αφήνει ακόμα μια εικόνα θολή
Μια ξαφνική αναβολή

Ούτε καπνός
ούτε και χώμα και στάχτη κι αλάτι ούτε γη κι ουρανός
ένα δελτίο συμβάντος που πέρασε σαν κεραυνός
Ούτε σκιά, ούτε θεός

Θα είμαι εδώ
χαμένος
για πάντα
για πάντα ένας ξένος
Κι αν με ζητήσεις
μπορεί
να με βρεις μια στιγμή
Μα πάντα θα φεύγω
στην άλλη σκηνή





Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα