Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το αλάτι

είναι μια χαρά
κι όλα τα νιώθω
με την ένταση των στιγμών
ούτε ψιμύθια 
ούτε υποσχέσεις
μόνο τώρα
όσα η θάλασσα
σκορπάει στο κορμί
με χαρά θα λυτρωνόμασταν
δίνοντας απλόχερα
και παίρνοντας
μ΄ ευγνωμοσύνη
για το παντοτινό
του λίγου
που απλώνεται απάνω μας
διαχέοντας
μεστωμένους πόθους
με την αφή οδηγώντας
εκεί που όλα βρίσκουν
τον τέλειο σκοπό
αρμονικά δεμένα
και ζυγισμένα
γι' αυτό
έξω απ' αυτή τη ζέση
περπατώ στα τυφλά
χωρίς επίγνωση 
της κάθε κίνησης
της κάθε ανάσας
ένα αυτόματο
καθημερνή διεκπεραίωση
δεν ζητώ τίποτε άλλο
παρά την πλήρωση
μια θάλασσα αγκαλιά
στα βότσαλα επάνω
μέσα στις κρυφές σπηλιές
στις κόγχες του κορμιού
στις απόκρυφες πτυχές
αγγίζοντας
και πριν να έρθει ο χορτασμός
παρατείνοντας  περαιτέρω
τη δυνατότητα
την πιθανότητα
η ανάγκη που γίνεται τροφή
για το σώμα και την ψυχή
να εγκολπωθεί
το κάθε ταιριαστό μαζί
μείνε
λίγο ακόμα
να παραταθεί
αυτή η εξαίσια προσμονή
για λίγο πιο μετά
που θα γυρίσουμε
χωρίς να βγάλουμε από πάνω
το αλάτι του πόθου

συνεχίζουμε με ταξιδιάρικη διάθεση κι άλλο ένα υπέροχο live του Pat Metheny


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις