Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το αλάτι

είναι μια χαρά
κι όλα τα νιώθω
με την ένταση των στιγμών
ούτε ψιμύθια 
ούτε υποσχέσεις
μόνο τώρα
όσα η θάλασσα
σκορπάει στο κορμί
με χαρά θα λυτρωνόμασταν
δίνοντας απλόχερα
και παίρνοντας
μ΄ ευγνωμοσύνη
για το παντοτινό
του λίγου
που απλώνεται απάνω μας
διαχέοντας
μεστωμένους πόθους
με την αφή οδηγώντας
εκεί που όλα βρίσκουν
τον τέλειο σκοπό
αρμονικά δεμένα
και ζυγισμένα
γι' αυτό
έξω απ' αυτή τη ζέση
περπατώ στα τυφλά
χωρίς επίγνωση 
της κάθε κίνησης
της κάθε ανάσας
ένα αυτόματο
καθημερνή διεκπεραίωση
δεν ζητώ τίποτε άλλο
παρά την πλήρωση
μια θάλασσα αγκαλιά
στα βότσαλα επάνω
μέσα στις κρυφές σπηλιές
στις κόγχες του κορμιού
στις απόκρυφες πτυχές
αγγίζοντας
και πριν να έρθει ο χορτασμός
παρατείνοντας  περαιτέρω
τη δυνατότητα
την πιθανότητα
η ανάγκη που γίνεται τροφή
για το σώμα και την ψυχή
να εγκολπωθεί
το κάθε ταιριαστό μαζί
μείνε
λίγο ακόμα
να παραταθεί
αυτή η εξαίσια προσμονή
για λίγο πιο μετά
που θα γυρίσουμε
χωρίς να βγάλουμε από πάνω
το αλάτι του πόθου

συνεχίζουμε με ταξιδιάρικη διάθεση κι άλλο ένα υπέροχο live του Pat Metheny


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά