Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

πηγάδια


Είναι τρομακτικό
η συνεχής διαπίστωση
 και μόνιμη επωδός
για τον καιρό που περνάει
χθες ήταν μόλις
που σκέπαζε το σκοτάδι
ως και τη μέρα
σήμερα
γυρνάμε σπίτι
κι ακόμα η μέρα
στέκεται 
πάνω απ' τον λόφο
θέση άρση
θέση άρση
θέση εκκίνηση
τερματισμός
βολίδα
οπλίσατε
σκοπεύσατε
high low
high low
πού πήγανε 
όλα τα ενδιάμεσα;
πού θα σταθούμε για λίγο
παρακολουθώντας 
ως θεατές
την εξέλιξη
που βραδέως
κάνει τη βρωμοδουλειά
ενώ κάποια μέρα
δεν λες πια
"κάποια μέρα"
γιατί δεν θα υπάρχουν πια
άλλες μέρες
κι είναι φοβερό΄
πώς όλο αυτό 
δεν θεραπεύεται
μονάχα
σώμα με σώμα
σμίγοντας
σπάει αυτή
 η ατέρμονη
αλυσίδα
του χάους
που καιροφυλακτεί
σαν ένα ανοιχτό πηγάδι
σκοτεινό κι επικίνδυνο
με μια ακαταμάχητη έλξη
σαν τον έρωτα
που όλα δικά του
τα θέλει 







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά