σπουργίτης

δεν έπρεπε να είσαι εδώ

έπρεπε να πετάς

και δεν στο 'χα πει

πώς θα μπορούσα

αφ' ότου τα λόγια

εξανεμίστηκαν

γίνανε

πρωινή υγρασία

που τη διώχνουμε βιαστικά

εξαχνωμένοι

να προλάβουμε

πριν 

πριν τι 

όταν 

αφού 

μετέπειτα

και δεν ήξερα πια

πώς να στο πω

δεν έπρεπε 

να στέκεσαι ακίνητο

κάτω από το 

ζοφερό ποτάμι

της λεωφόρου

τα σύννεφα

ήρθε ένα ψιλόβροχο

και δεν μπορούσα

να στο πω

τουλάχιστον

να μπορούσες

να τραγουδήσεις

έστω με σκευρή

σπασμένη φωνή

του χαλασμού

και της αγάπης

τα τρίμματα

σου αφήνω

και δεν μου μιλάς

ούτε καν 

βλέπεις

ίσως πετάς ήδη

μακριά πολύ

για να μπορώ

να σε φτάσω

με την αγάπη μου