Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαζί

Κι είναι κάτι τέτοιες ώρες
που η μοναξιά με βαρύνει
και λέω το δίχως άλλο
να 'σουν εδώ
να κάνεις ετούτη τη νύχτα,
όπως και τη ζωή μου,
ένα πέρασμα
στην άλλη πλευρά
ένα κάτοπτρο
που να κοιτά 
ίσια στο εγώ το βαθύ
και να μη φοβάται να δει
ότι φοβάται
και να πει
σε θέλω τόσο πολύ
που σπάω και λυγίζω
χρειάζομαι να σε κρατώ
για ν' ανέβω 
για να μπορώ να τραγουδώ
και να χορεύω - ποιος εγώ - 
τι αλλιώς η ζωή 
είναι ούτε πόνος
ούτε χαρά
μόνο ένα τίποτα
ένα οριστικό βαθύ τίποτα
χωρίς να σ' έχω
εσένα
που σε κοιτώ
και κλείνω μέσα μου
κλειδώνω στο στήθος μου
την καρδιά
που πάλλεται ακανόνιστα
απ' τη δική σου μέθη
κλείνω τα μάτια μου
κι ονειρεύομαι
την επόμενη μέρα
μαζί
μόνο μαζί





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα