Ex Post

εκκρεμότητες οφειλές όλοι έχουμε όλοι καταλείπουμε το θέμα είναι όταν έρθει η ώρα της εξόφλησης ποιο θα είναι  το διαθέσιμο υπόλοιπο σε ψυχή σε δάκρυα εγώ απλώς καταγραφέας δεν με όρισε κανείς μόνος μου παίρνω την ευθύνη της καταμέτρησης της καταβύθισης συχνά νειρεύομαι ξυπνητός πως το φως όλο και λιγοστεύει η φωνή χάνεται και πονάω για όλους όσοι αναχωρούν  μόνοι χωρίς καμιαν αποσκευή χωρίς αποχαιρετισμούς στην αποβάθρα κάποια λάθρα απογεύματα ύπουλα φωτεινά με το τελευταίο ζεστό αντίο του ήλιου της λησμονιάς 

Αυτόπτες εξ ορισμού αναξιόπιστοι ούτε καν φαντάζεσαι την εκδοχή μου ούτε που με ξέρεις τι κι αν  με τα νύχια ξύνω αυτή την επιφάνεια ένα θαμπωμένο πλεξιγκλας έβλεπα όνειρα με τη σουρτνίνα  της επιλεκτικής μνήμης σε κοινή θέα αυτόπτες εξαπατημένοι συνηθισμένοι αφήνω μια μαρτυρία κάθε τόσο όχι επειδή   έχω κάτι σπουδαίο αυτά πρέπει να ειπωθούν άλλα  να υποτεθούν άλλα να αποσιωπηθούν και ξαφνικά να σε χτυπά αυτή η γνώση πόσος καιρός έχει περάσει πόσος θα περάσει κι ό,τι περισώθηκε ίσως να γίνει μια στιγμιαία αντανάκλαση ένας αντικατοπτρισμός κάποιου μακρινού καλοκαιριάτικου μεσημεριού  

 στο πατάρι έχω έναν χαρταετό χρόνια τώρα παρατημένο μετά από προσπάθειες πολλές αποτυχημένες αποδέχθηκε πια τη μοίρα του δεν πρόκειται να υψωθεί στροβιλιζόμενος στους αιθέρες έτσι λένε έτσι φαίνεται έτσι μάθαμε ωστόσο αύριο πριν να είναι πολύ αργά λέω να σηκωθώ πρωί να πιω έναν καφέ σκέτο να δέσω τα ζύγια μου να πάρω φόρα και να πετάω γελώντας μαζί με τους κόκκινους, κίτρινους πράσινους και μπλε φίλους μου θα ναι ωραία αν με δέσεις με μπόλικο σπάγγο έτσι καθώς με κύκλους στην αρχή ίσια μετά όλο και θ΄ανεβαίνω μεθώντας με την ίδια μου  την έξαψη έπειτα λέει να δώσει μια ριπή και να με πάρει απ' το χέρι σου κι όλο στα σύννεφα ψηλά και θαρρετά να γίνομαι νερό κι αέρας κι έπειτα  όταν τ' απόγευμα θα παίρνει να βαραίνει να πέσω πάνω στο μέτωπό σου σαν ψιλή βροχούλα όλα καλά το πρόβλημα είναι χρειάζομαι εκατό μέτρα σχοινί κι ένα χέρι σταθερό να με σηκώσει να με διαλέξει απ' το σωρό με τους άλλους παλιούς ξεχασμένους χαρταετούς Ακόμα μία απόδειξη ότι ο Bach είναι εντελώς rock

  Αλήθεια είμαστε τα  φλεγόμενα ηλιοτρόπια των αδικαίωτων είμαστε τα σπίτια που θεμελιώνονται στους ψίθυρους των νεκρών Οι στενές μεσοτοιχίες της μικροαστικής λήθης Τα τιμαλφή οράματα στις παρυφές των καιρών Είμαστε αλήθεια εσύ κι εγώ οι επιζήσαντες των ηρωικά ματαιωμένων τίποτα Είμαστε ο ένας χωρίς τον άλλον μακρυσμένοι σε επάλληλους κύκλους Είμαστε τα υπολείμματα μιας ιστορίας  δίχως αφήγηση Αν κι αυτή, ίσως,  υπήρξε ποτέ Είμαστε αλήθεια;

Άστεγοι κρυμμένοι στα λεκτικά μας χαρτόκουτα βεβαρυμένοι από υποσχέσεις και ψέμματα ένας αλλόκοτος άνεμος ούτε ψυχρός ούτε θερμός η άνοιξη δεν πηγαίνει πουθενά ας γυρίσουμε πίσω πίσω ολοταχώς αυτός ο δρόμος δεν βγάζει πουθενά θα φοβηθώ θα φοβηθείς κοιμάμαι πάντα με ένα φως κάπου και στα πιο φρικτά μου όνειρα ξυπνώ μόνος σε απόλυτο σκοτάδι τίποτα δεν υπάρχει μόνο η κομμένη αναπνοή πάω στο μπάνιο πιο πέρα δεν είναι κανείς και δεν έχω να φτάσω κάπου ούτε διέξοδο να βρω στα πιο φωτεινά μου όνειρα μοιράζομαι ωραία γλυκά με τους αγαπημένους νεκρούς αλλά μου φαίνεται πως μήτε γι αυτούς έχω καμιά σημασία έτσι που έφτασα να θεωρώ πως απλώς περιφέρομαι 'δω μέσα σαν ανεπίδοτο γράμμα που πέφτει από χέρι σε χέρι ίσαμε να ξεθωριάσει πια και να σβηστεί σαν βαρύ χειμερινό ηλιοβασίλεμα  

Μου αρέσουν ακόμα οι ξεχασμένοι τόποι οι ξεχασμένοι άνθρωποι να με παίρνουν απ' το χέρι ατέλειωτες βόλτες στα γνωστά μέρη σαν ένα σώμα που όσες φορές κι αν το διατρέξεις όλο και πιο πολλά θ' ανακαλύπτεις ο έρωτας έχει κάτι από τη φθορά του χρόνου όσο περισσότερο γίνεται με τη χρήση κάτι αυτονόητα υπαρκτό με τον καιρό βαδίζουμε ολοένα και πιο κοντά στην περιοχή που δεν έχει ξεχνώ και θυμάμαι έχει ονειρεύομαι μέσα σ' ένα όνειρο κι αν μου κρατάς το χέρι δεν θα φοβάμαι ακόμα κι αν χαθώ  

Θα σου πω εγώ άκου ο έρωτας είναι κάτι απλό σαν τον πόνο ή τον θάνατο Είναι αδιαπραγμάτευτα αναπόδεικτα αξιωματικά δεν θα μπορέσω ποτέ να απαντήσω γιατί υπάρχεις εξαπλώνεσαι βγάζεις ρίζες και φύλλα μέσα μου επεκτείνεσαι και βαθαίνεις σαν πηγή σαν πολλαπλά είδωλα ες αεί κι αν έψαχνα δεν θα μπορούσα να βρω ποτέ την ίδια αυτή εξίσωση το ίδιο άλυτη το ίδιο ζωτική άρα απλούστατη στην ουσία της αλλά άντε ερμήνευσε εσύ ίσως αν πάει κανείς πίσω πολύ πριν ίσως  ν' ανακαλύψει πριν να έρθει το οτιδήποτε αυτό που ήξερε μα δεν γνώριζε πως  έχει  τη δική σου μορφή τη δική σου σκιά τη δική σου φωνή τη δική σου σιωπή το δικό σου τώρα το δικό σου ποτέ το δικό σου όλα το δικό σου τίποτα