Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

άστεγοι

Άστεγοι
κρυμμένοι στα λεκτικά μας
χαρτόκουτα
βεβαρυμένοι από υποσχέσεις
και ψέμματα
ένας αλλόκοτος άνεμος
ούτε ψυχρός ούτε θερμός
η άνοιξη δεν πηγαίνει πουθενά
ας γυρίσουμε πίσω
πίσω ολοταχώς
αυτός ο δρόμος
δεν βγάζει πουθενά
θα φοβηθώ
θα φοβηθείς
κοιμάμαι πάντα
με ένα φως κάπου
και στα πιο φρικτά μου όνειρα
ξυπνώ μόνος
σε απόλυτο σκοτάδι
τίποτα δεν υπάρχει
μόνο η κομμένη αναπνοή
πάω στο μπάνιο
πιο πέρα
δεν είναι κανείς
και δεν έχω να φτάσω κάπου
ούτε διέξοδο να βρω
στα πιο φωτεινά μου όνειρα
μοιράζομαι ωραία γλυκά
με τους αγαπημένους νεκρούς
αλλά μου φαίνεται
πως μήτε γι αυτούς
έχω καμιά σημασία
έτσι που έφτασα να θεωρώ πως
απλώς περιφέρομαι 'δω μέσα
σαν ανεπίδοτο γράμμα
που πέφτει από χέρι σε χέρι
ίσαμε να ξεθωριάσει πια
και να σβηστεί
σαν βαρύ χειμερινό ηλιοβασίλεμα





 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά