Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

υπηρξατε

όχι 
δεν ήταν εκ προθέσεως
ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό
είναι που
αυτή η παράνομη άνοιξη
ξέρεις
οι κρυμμένες εκφράσεις
κάτω από τις μάσκες
τα εκτεθειμένα βλέμματα
οι μέρες που καθορίζονται
με άλλη μιαν εγκύκλιο
ο φόβος
ότι δεν υπάρχει αρκετός φόβος
κι ο αέρας
που λιγοστεύει
τα μαθηματικά μοντέλα
η αταξία
που προτιμώ
και δεν προτιμώ
ένα κλικ πιο δω
ένα πιο κει
κλικ κλικ κλικ
no messages
πεπερασμένοι κωδικοί
πεπερασμένες ζωές
σαν τα παλιά μάρμαρα
που αντικαθίστανται με
ομοιόμορφες
όμορφα στρωμένες
κανονικότατες πλάκες
και δεν αντέχω που 
δεν νιώθω πια
ούτε το ίδιο μου το σώμα
καταπονώντας το
πονώντας το
μήπως και
πράσινα ατέλειωτα
βρετανικά λιβάδια
εκτάρια καλυμμένα με
τουλίπες
χρυσή άμμος
κι ηλιοβασιλέματα
άραγε
υπηρξατε ποτε



 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα