Ex Post

λίγοι κατέχουν το μυστικό πως για να δεις περισσότερο φως πρέπει πιο χαμηλά να κοιτάζεις ω φτερουγίστε μαγεμένα μου πουλιά τι δε βαστώ τόση χαρά στο στήθος μου κι εγώ θα πω δυο λόγια μικρά δεν απαιτείται να φλυαρούν όσα αισθητικά υπάρχουν να πω παράδειγμα το γυναικείο τακούνι που υψώνει το ύφος κι απογειώνει την τέρψη πώς αυτό που ξεκινά από χαμηλά κι από το χώμα και τις πλάκες του δρόμου φτάνει σε ύψη υπέρτατα αχ και μόνο να σε νιώθω με το νου να βαδίζεις βήματα μικρά και νευρικά ακαταμάχητη υπεροψία του υπέρτερου αν μπορούσα αυτές τις μικρές κινήσεις να αιχμαλωτίσω σαν τα δάχτυλα στη μυτερή γωνία ένα βήμα, λίκνισμα γύρισμα ελαφρά δεξιά αριστερά κοιτάζοντας πάνω από τον ώμο σαρώνοντας ό,τι υπάρχει κινείσαι κι εγώ μένω ακίνητος αδιαλείπτως σε φαντασιώνοντας

Είδα από κοντά πολύ κοντά βυθίστηκα μ' εμπιστοσύνη είδα την αγάπη να χαμογελά και γέλασε η ψυχή μου ως τα σκοτεινά βάθη εξορύσσοντας θέρμη και πυρήνα κι αν παρατήρησες στο δωμάτιο δεν έπαψε στιγμή να διαχέεται  ένα γλυκύτατο φως απαλό κι εύγευστο σαν σταγόνα από τα χείλη σου αυτό το άρωμα που αδυνατώ να περιγράψω αναδύεται αυτόνομα κυριεύει το χώρο μου εκτοπίζοντας όλα τα περιττά το άρωμα του δέρματος γιατί το δέρμα λέει αλήθεια λέει και φόβο και θέλω και ποθώ ως ένας λεπτότατος αιθέρας καλύπτει κάθε εξωτερικό θόρυβο κι ασχημονία γι αυτό μην απορείς που το ψάχνω σαν το ζωντανό που έρχεται αναζητώντας το οικείο το αγαπημένο αγαπώ αυτό το νέφωμα μέσα του εγκολπώνομαι όλα στη θέση τους το χέρι με το χέρι οδηγός η αιδοιοσύνη που πιστεύω θα μπορούσα ν 'ακολουθώ από μακριά είναι πια ένα το εγώ και το εσύ κι αν εξηγώ δεν το χρειάζεσαι μόνο έλα κοντά και τύλιξέ με οριστικά κ...

Το λίγο που είναι αρκετό δεν θέλει κανείς πολλά να μην χρειαζόταν να ψάχνουμε μέσα στα ανάκατα σεντόνια τόσο που πια συνηθίσαμε κι ο χώρος μένει λιγοστός και αναγκαίος όταν απλώνεις μόνος τα ασυνάρτητα μέλη αγανακτώντας, οικτίροντας τα χείλη που δεν χόρτασες όλα όσα τώρα φανταστικά βιώνοντας τείνουν να γίνουν η αλήθεια αλίμονο μόνο το δέρμα και το βάρος του σώματος δίνει το μέτρο μόνο οι καμπύλες και τα οστά που συντρίβονται στο κρεσέντο το σύμπλεγμα είναι το μόνο αληθινό φαντασιώνομαι και με πνίγει ένα δηλητήριο από νόθα όνειρα' κι αισθήσεις λάθρες επείγουσα ανάγκη για λίγο ζωντανό όργασμασωμάτωνκαιψυχών να ξαναβρώτηνψυχήσουναξαναενώσωτοσώμασουναπολεμήσωκαιναπέσωνικημένος βαδίζοντας αισιόδοξα με τη χαρά και τη λάμψη του αναμένοντος εκδρομή

θέλω να διαλέξω μια μουσική που δεν θα χει ξανακουστεί θέλω να εμπνέω ξανά ν' ανοίγω διόδους να γεννάω χρόνο να μη χρειάζεται ν' αναμασάμε λύπες λίγα και θαμπά σχήματα θέλω χρώματα το έντονο το μαύρο την αντίθεση σκιά και φως πάνω και κάτω μέσα κι έξω να είσαι το ποτό μου που γυρνάω σπίτι θέλω να είσαι στο ποτήρι μου με δυο παγάκια ανοησίες... άμα μεγαλώσω θέλω ν ανέβουμε πάνω από ένα σύννεφο κι έτσι να μη φοβάμαι πια στα βάθη τα μεγάλα να σε ακολουθώ που ντρέπομαι να μένω πίσω στην ασφάλεια παρά με ορμή στο δικό σου κίνδυνο θέλω λίγη γαλήνη κι ένα σπίτι στον ουρανό ν' ανάβουμε τα κεριά μας και να πλέκουμε τα πόδια μας στο ζεστό σκοτάδι

Τα δίχρωμα σαν ν' αποτυπώνεται ανεξίτηλα σε μια σκοτεινή εσοχή του εγκεφάλου η καμπύλη του πέλματος τα δάχτυλα να ακουμπώ και να νιώθω πώς σφριγηλά τα τυλίγει το φίνο δέρμα κι έπειτα το βάδισμα το αβέβαιο λίκνισμα το μετέωρο γυναίκας για να κοιτάμε και ίσως πιο πολύ να νιώθουμε αυτά τα σήματα πώς να μιλήσω τα λόγια είναι φτωχά τα λόγια δεν είναι γυναίκα κι αν λάγνα κι αν αποκαλυπτικά κι αν με όλο τον αισθητισμό των ω, πόσο αδύναμα και πόσο ατελέσφορα αν όμως βαδίζοντας αν σταυρώνοντας χιαστί και διαγωνίως η νομοτέλεια των γλουτών κύκλια μια ολότητα' ή ένα σύμπλεγμα πώς πέφτουμε επάνω τραγόμορφοι και μ' έπαρση αλλά όριστικά πλέον και πέρα από κάθε όριο νίκης ή ήττας οριστικά και στο απόλυτο δοσμένοι α, εμείς οι άγριοι και ήμεροι θέλω να απλώσω επάνω στις γάμπες λείες ν' αντανακλούν ωραία το φως' εγώ ο ίδιος ν' απλωθώ υγρή ουσία μόνο να είμαι μην έχοντας καμία άλλη υπόσταση ούτε και άλλο λόγο μόνο να στάζω αργά...

κι αν το σώμα δεν μπορώ για να το φτάσω με το φιλί θα ανεβώ σκαλί σκαλί σαν ένα τόσο δα μικρό ατίθασο σκουλαρικάκι θα καρφωθώ επάνω σου θα κατεβώ στον ώμο σου λαμπερή φωτιά σταλαγματιά η αποθυμιά μου κι από το βάθος των μελωμένων σου ματιών ω, θα σε πιώ και θα μαι πάλι νέος άνθρωπος

όλα θα γίνουν στο χρόνο τους όλα με τη σειρά τους και, παράξενο, για δες πως ανθίζουν δυο χείλη μεστά μέσα στο σκοτεινό πεδίο του Νοέμβρη μήνας στρυφνός και σκοτεινός μόνο που να έχει κι ένα γλυκό ηλιόλουστο παραθυράκι και σκάνε όμορφα παιδικά γελάκια κι έχει κι ένα γλυκό μελένιο βλέμμα που το παίρνω πάνω μου συντροφιά και φυλαχτό μου και μόνο γι' αυτό η καρδιά μου δε λέει τίποτε άλλο απ' τ αγαπώ....