Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

εξασκηση

Εξασκούμαι συστηματικά
στην τέχνη της αορατότητας
τρώω, πότε μια οξεία από δω
πότε μια απόστροφο από κει
αφήνω μισή παρένθεση ανοικτή
και σιγά σιγά
οι λέξεις δραπετεύουν
με εγκαταλείπουν πανικόβλητες 
με την τόση ξαφνική ελευθερία
δεν ξέρω αν είναι ανακούφιση
να μην υπάρχουν πια λέξεις
ή να μην υπάρχει κάτι να λεχθεί
έτσι συνεχίζω τακτικά
τις ασκήσεις μου 
με πολύ καλά αποτελέσματα
ώσπου μία μέρα
δεν θα υπάρχω ούτε καν
ως λέξη
γιατί θα έχω καταργηθεί
γιατί κανείς
δεν θα με χρησιμοποιεί
κάτι σαν νεκρή γλώσσα
ας πούμε
εν τω μεταξύ
εναποθέτω πάνω μου
το βάρος μιας εικονικής ευφορίας
και προσπαθώ με ζήλο
να βρίσκω μικρές ουλές
και να τις ανασκάπτω με μανία
γεμίζω το σώμα μου
με ψεύτικες υποσχέσεις
σαν χαζά τατουάζ
και πορεύομαι για όσο
θα βγω ωστόσο κάποια μέρα
θα γλιστρήσω 
έξω από τα περιθώρια
δεν θα είμαι 
ούτε καν μια υποσημείωση
και κανείς δεν θα το αντιληφθεί
θα δεις

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα