Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

εξασκηση

Εξασκούμαι συστηματικά
στην τέχνη της αορατότητας
τρώω, πότε μια οξεία από δω
πότε μια απόστροφο από κει
αφήνω μισή παρένθεση ανοικτή
και σιγά σιγά
οι λέξεις δραπετεύουν
με εγκαταλείπουν πανικόβλητες 
με την τόση ξαφνική ελευθερία
δεν ξέρω αν είναι ανακούφιση
να μην υπάρχουν πια λέξεις
ή να μην υπάρχει κάτι να λεχθεί
έτσι συνεχίζω τακτικά
τις ασκήσεις μου 
με πολύ καλά αποτελέσματα
ώσπου μία μέρα
δεν θα υπάρχω ούτε καν
ως λέξη
γιατί θα έχω καταργηθεί
γιατί κανείς
δεν θα με χρησιμοποιεί
κάτι σαν νεκρή γλώσσα
ας πούμε
εν τω μεταξύ
εναποθέτω πάνω μου
το βάρος μιας εικονικής ευφορίας
και προσπαθώ με ζήλο
να βρίσκω μικρές ουλές
και να τις ανασκάπτω με μανία
γεμίζω το σώμα μου
με ψεύτικες υποσχέσεις
σαν χαζά τατουάζ
και πορεύομαι για όσο
θα βγω ωστόσο κάποια μέρα
θα γλιστρήσω 
έξω από τα περιθώρια
δεν θα είμαι 
ούτε καν μια υποσημείωση
και κανείς δεν θα το αντιληφθεί
θα δεις

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά