ίσως

Αν δεν σε συγκινεί

όταν μέσα 

από τις απαστράπτουσες'

αλουμινένιες καπνοδόχους

και τις γκρίζες σοφιστικέ γρίλιες

που μέσα απ' την τακτοποιημένη μάζα

προβάλλει ένα άναρχο ερείπιο

οι πλίθρες χάσκουν'

μέσα απ' το ραγισμένο σώμα του 

με πόρτα ξύλινη φτενή

και το παλιό ντουί το πορσελάνινο

στην είσοδο επάνω

να στέκεται ο γλόμπος με το γείσο

αν αυτό το χάλασμα

πνιγμένο στις συκιές

που διεκδικούν το χρόνο

μέσα στον χρόνο

και ποιος ο λόγος '

θα μου πεις

για όλο αυτό'

γιατί και τόση, πια, σπουδή

μα είναι ετούτο ακριβώς

που αξίζει όσο όλα, φίλε μου

γι' αυτά που ήσαν κάποτε

να χουμε λόγους να μιλούμε

γι' αυτά που πέρασαν

κι αφήσαν ίχνη

που ακόμα αντιστέκονται

δεν ξέρω

ίσως να είναι

κι ονειροφαντασίας πράγματα

ισως γι αυτό

με τους σοφούς

και τους καλούς μας κυβερνήτας

να μην μπορώ να διαλεχθώ

παρά καλύτερα

με ραγισμένα σκέλεθρα

και χαίνοντα συντρίμμια

που όλο νομίζω μου μιλούν

γι αυτά που όλοι λησμονούν