Οι φίλοι

Οι φίλοι είναι
οι αόρατες ασπίδες
το αντίθετο του περιττού
ό,τι δεν χρειάζεται
να ειπωθεί
ή να περιγραφεί
οι φίλοι
δεν στέκουν μπροστά
σαν ξερόκλαδα που κρύβουνε το φως
είναι κορμοί
γεροί να πιαστείς
ριζώνουνε
κι ευδοκιμούν
και στις πιο άγονες  καρδιές
οι μέρες δεν βαραίνουν
ούτε κι απολείπονται
αν χρειαστεί
θα χαμηλώσουν
κι αν πάλι
τα πράγματα το ζητάνε
θα ψηλώσουν
χωρίς έπαρση
όχι παραπάνω
απ' όσο φτάνει το μπόι
του καθενός από μας
οι φίλοι
γίνονται πρόσφυγες
και μετανάστες
εξόριστοι μέσα
στα άνυδρα πεδία
των μαχών που μαίνονται
οι πόλεις τους καλοδέχονται
και τα σπίτια χαίρονται
από την παρουσία τους
δεν κραυγάζουν
είτε χαρά είτε λύπη
νεύουν
κι είναι αίφνης όλα
κατανοητά
στη ζωής τις αμέτρητες
δυσερμήνευτες χίμαιρες