ζουζούνι

και να το ξέρεις
όλοι υπήρξαμε κάποτε
το κορίτσι με τα λυτά μαλλιά
το παιδί που παίζει στην πλατεία
σχολειό το απόγευμα
πόσα χρόνια
χωράνε συμπιεσμένα
μέσα σε μία kodak
με τις θαμπές αντανακλάσεις
των πρώτων χειμερινών φώτων
πού ν΄' αναζητήσεις
στη θάλασσα ίσως
στις εθνικές οδούς τα βράδια
στα χαρακώματα των σεντονιών
στις γυμνές μας ρυτίδες
δεν θέλω να μου δείχνεις
ό,τι βλέπω με το σώμα
γυρίζουμε διαρκώς
σ' ένα γαϊτανάκι πιθανοτήτων
τι υπήρξε
τι θα μπορούσε
τώρα σηκώνομαι πια
χαράματα
κ' αγωνιώ για την κάθε καινούρια μέρα
και τα χέρια μου κρέμονται
άγαρμπα στο κρεβάτι
σαν νεογέννητου λαφιού στραβά κανιά
και δεν έχω παρά να ζω θυμούμενος
ή να θυμάμαι ζώντας
καταναλώνοντας
τις ζωές άλλων
σε κρησφύγετα φανταστικά
μέχρι που οι φωνές των παιδιών
μας επαναφέρουν
- γιατί έτσι πάντα γίνεται -
σε τόπο εδώ
σε τόπο αλλού
άλλων
που δεν γνωρίζω
κι έχω μια τρυφερή ανησυχία
για σένα
που δεν τολμώ να ομολογήσω
μήπως διασαλεύσω
κι αυτή την εύθραυστη
τάξη των λιτών πραγμάτων
μη με παίρνεις υπόψη
είμαι ο ίσκιος που παίζει με το φως
είμαι η γουλιά στο τέλος
τα ψίχουλα στο τραπέζι
και το φως
από τις γρίλιες
που ξεγλιστρά
και θα βρει τρόπο
σαν το ζουζούνι
να τρυπώσει
κάτω απ' τον ύπνο σου