Να σωπαίνεις

Ψάχνω 

το σπασμένο παιχνίδι

το στρατιωτάκι που του λείπουνε

τα χέρια

το σκισμένο τετράδιο

τις πίσω σελίδες των σχολικών βιβλίων

πόσα αφήσαμε

στο μεταίχμιο

της μνήμης και της λήθης

κι όσο πιο μακρινοί  οι απόηχοι

τόσο πιο αληθινές οι μνήμες

όμως γιατί

γιατί θυμάμαι πάντα

μ' επιμονή

την άλλη μέρα

την επόμενη μέρα

μέρα ηλιόλουστη

μ ένα φως που καίει

οι δρόμοι βρεγμένοι

χωρίς βροχή

κάποιοι

με τις μάνικες

τα είδα όλα

πίσω απ' το τζάμι

του αυτοκινήτου

Πατησίων γωνία

και Κοδριγκτώνος

νόμιζαν, οι ανόητοι,

πως βρέχοντας την άσφαλτο

ξεπλένεται η μνήμη

και ξεθωριάζει

σαν κάτι καρό πουκάμισα

παλιοκαιρίτικα

έκτοτε

η εικόνα αυτή

έγινε μέσα μου

η εικόνα ενός παιδιού

που πριν καλά καλά

σηκώσει το δάχτυλο στον ήλιο

έμαθε τι σημαίνει

να γνωρίζεις

και να σωπαίνεις