Λύτρωση

Τα Σάββατα
ν' ανοίγεις τις πόρτες
και τα παράθυρα
να καλωσορίζεις το φως
με φειδώ κι αγάπη
να βγαίνεις έξω
να εκτίθεσαι στον κόσμο
δεν αξίζει σου λέω
μακριά απ΄την αρένα
και πώς με κουράζουν
με τις φωνές
με τις πόζες
ένας κόσμος καδραρισμένος
πιο δίπλα παρατημένα κορμιά
χιλιάδες πατημασιές
και μόνο μια βροχερή μέρα
για να ξεπλύνει το πλακόστρωτο
μην εμπιστεύεσαι
όσους υπόσχονται
δίνε αυτό που έχεις
αντί να περιμένεις
ανεπίδοτα και ψεύτικα
το αληθινό σου λέω
είναι αυτό που
δεν φωνάζει
δεν καμώνεται
δεν πολιορκεί
δεν εισέρχεται με βία
απλώς ρέει
αργά αργά
σαν μια μικρή πηγή
μ ένα φυλλαράκι
για τάσι
μικρή είναι η πηγή
αθέατη σχεδόν
μα το νερό της ξεδιψάει
λες και περιμένει
τα χείλη σου
να σκύψεις
και σαν λύτρωση
μέσα σου αβίαστα
να χυθεί